veritas et æquitas

zaten tiyatro dediğin nedir ki ?

2008-04-01T01:45:00.004+03:00

Bastan ifade etmeliyim ki tiyatro ile içli dışlı değilimdir. Hatta tiyatro ile ilgili bu yazıyı yazma hakkım var mı ondan emin değilim. Ama bu olay sanırım “ kamu vicdan”ını derinden yaraladıği icin hepimizin birkaç kelam etme hakkı olsa gerek.

Muhsin Ertuğrul Sahnesi son perdesini indirmis bugün…31 mart itibarı ile daha doğrusu. Yıkılan salt bir bina olsa “ hadi neyse “ diyecek oluyor da insan dozerlerin kepçelerin dişlileri arasına sıkışan seylerin taş yığınları değil de bir ülkenin “ hayat damarlarını olusturan “ birer kılcal damar oldugunu dusundukce “ aklıma “ bu ülkede zaten neyin doğru “ yapıldıgı sorusu geliyor. Aslında burada yok olan bir terbiyedir, bir çağdaşlasma hareketinin sembolunun bertaraf edilmesidir, çağdaş tiyatronun kalbinin sokup alınmasıdır.

Oyuna gec kalan başbakanın iceri alınmamasını emreden bir anlayısın unutturulmaya calışılmasıdır yapılan yıkım. Yeniden inşa edilecekmiş. Daha modern bir bina olabilir yeni yapılacak olan, dışarıdam bakınca daha şık durabilir, istanbul’un muhtesem mimari! ahengini daha iyi yansıtabilir zaten “ Tiyatro dediği nedir ki “ Can Dündar’ın dediği gibi.

Oğuz

Taşeron Hayatlar

2008-03-20T19:25:00.001+02:00

9 yaşındaki bir çocuk ölüyor…Neden? Ehliyeti olmayan ve o gün işe kardeşinin yerine gelen kişinin kullandığı makinenin doğalgaz hattını patladığı anın O’nun apartmanın dışına çıktığı ana rastgelmesi. 1. derece sorumlu “e ehliyetsiz operatör” gibi duruyor. Aksiyonu yapan o ama yaptıran kim? Tabi ki de kardeşi değil? Sorumlular İstanbul Gaz Dağıtım AŞ yetkilileri. Her ne kadar “ biz nasıl kazılması gerektiğini tarif ettik” deyip sonrası icin sorumluluk kabul etmeyen bir tavır sergileseler de 9 yaşındaki Oktay’ın ölümünün başlıca nedeni kendileridir! Yaptıgı ise saygı duymayan, yaptığı işin ciddiyetini kavramayan, gereken düzenlemelerinin “gerekliliğini” anlayamadıkları icin gerceklestiremeyenlerin icra makamında oldukları bir ülkede yasıyoruz. ( Yanlış anlaşılma olmasın ideolojik konusmuyorum zira cizdiğim resim benim 22 yıllık hayatımın Türkiye’sinin bir portresi. ) Allah aşkına çok mu zor ehliyetsiz iş makinesi kullanmanın yaptırımını ağırlastırmak. Yolda 4 tekerli araba kullanırken bile adım bası trafik polisi kontrol ediyor bizleri -kaldı ki bu operatorlerin ihmalkarlıklarının boyutlarının sıradan sürücülere gore cok asikar- nasıl oluyor da “ is bilmeyen ehliyetsiz kardes” bu makineyi kullanabiliyor ve taşeron firma da buna göz yumabiliyor. “ Taşeron demişken bu kelimenin Fransızca kökenli ve tam anlamının “ önemsiz işleri yapan “ oldugunu belirtmek de fayda var. Yapılan iş “ önemsiz “ de yol açabileceklerinin ehemmiyeti ortada. Sanırım bu sektördeki düzenlemeler de taşeron kelimesinin tam anlamının gerektirdiği bicimdeki böyle bir ihmale göz yumulabiliyor.

6 aylık bir bebek. İsmi Zeynep…O Oktay’a gore cok cok daha talihsiz. Zira doğumu ile vefatı maalesef bir oluyor. Doktor bebeğin annenin hayatını riske soktugunu soyleyince dusurmeyi teklif ediyor bebeği. Anne kabul etmeyince sezaryenle alınıyor bebek. Dogumdan bi kac saat sonra ölüyor doktorlara gore. Anne ise morgda gördüğü bebeğin dudağını oynattıgını gordugunu soyluyor. Dahası gasilhanedekiler de “canlı” olduguna kanaat getirince bebek tekrar hastaneye götürülüyor. Kuvöze alınan Zeynep ne yazık ki kurtarılamıyor. Her şey ortada. İşinin “ ehli” olmayan bir doktor, bir cana mal oluyor şu resme gore. Rahmetli Oktay ile nasıl da benziyor kaderi Zeynep bebeğin.

Olenler sıradan halkın evlatları…Sorumlulular hayatlarına devam ediyorlar…Ne de olsa “ taşeron “ sona eren hayatlar.

Oğuz

Tür - ban

2008-02-09T02:11:00.000+02:00

Kişisel özgürlük alanınızın tecavüz edilmesine ne kadar rıza gösterirsiniz? Ya da tepkiniz ne olur buna? Sorumun muhatabı türban takan genç kızlar elbette. Zira bugünlerde çok tartışılan “türban meselesi” nin temelinde yatan sorunun büyük ölçüde bu olduğunu düşünüyorum. Aynı zamanda AKP’nin özgürlükler çerçevesinde bu mevzuya önem verdiği şeklindeki vurgusunun da halkın büyük kesmi tarafından samimiyetsiz bulunması da şu anki tartışma ortamını doğurdu kuşkusuz.

Hemen belirteyim, türban takan genç kızların üniversiteye girmesinde bir sakınca bulmuyorum. Ama ; kişisel özgürlükler alanına dahil olmasına gereken “ türban “ konusu 70li yıllarda milli görüş siyasetçileri tarafından bir “ sembol “ haline getirilmiştir. Bunun tartışması bile olmaz. Bugünkü tartışmanın asıl tarafı olan AKP’nin “ alt kadrosu- tabanı “ hala milli görüşü kimliğine sahip olan kişilerden oluşmaktadır. Başbakan’ın ya da daha genel bir ifade ile üst kadronun milli görüş gömleği ile siyaset yaptıklarını iddia etmiyorum elbette ya da halktan saklanan gizli hedeflerinin olduğunu da düşünmüyorum. Ama partinin bu denli güçlenmesinde büyük etkileri olan tabanın istekleri, hayat tarzları, siyasi görüşleri üç aşağı beş yukarı aynı kalmıştır. Türban konusunu da “ taban “ ın bir isteği olarak görmek lazım. Ama bunun masumluğu tartışılır. Türbanlı kızların üniversiteye girebilmesini “ kişisel özgürlükler “ adına mı yoksa yıllardır süregelen ve ‘ rektörler gün gelecek türbanlı kızlarımıza selam duracak’ a kadar varan bir siyasi kavgada “ rakibe atılmış bir yumruk “ olarak gördükleri için mi istiyorlar? Cevabı açık olsa gerek.

AKP Kadın kolları başkanı ve aynı zamanda bir milletvekili olan şahsın ifadesiyle “ önce mezuniyet sonra memuriyet “ şeklindeki görüşü ya da Başbakan’ın danışmanlarından Egemen Bağış’ın devlet kurumlarında da türbanın serbest olması gerektiği şeklindeki düşüncesini gazetelerde okuyan halkın AKP’ye haklı güvensizliğidir bugünkü “kavga” ortamını destekleyen . Ya da AİMH’nin zamanında türban için verdiği karara “ bu işe AİHM değil ulema karar verir “ diyen başbakanımız da var bizim. Belirtmek de fayda var ki bu kişiler biraz önce bahsettiğim “alt kadro” da değil “ üst kadro” da yer alıyor. Başbakanın ve etrafındakilerinin değişmediğine baştan beri inanmayanları da bu hesaba dahil ettiğimizde büyük bir topluluk çıkıyor AKP’ nin türban konusunda kalkan olarak kullandığı “ kişisel hak ve özgürlükler adına yapıyoruz “ sözünün samimiyetine inanmayan. İnsan merak ediyor tabi , madem ki kişisel hak ve özgürlüklere bu denli önem veriyorsunuz 301. madde için ne yaptınız ( kaldırılsın demiyorum asla!!! ) ya da ailesi izin vermediği için üniversiteye gidemeyen ve sayıları türban yüzünden gidemeyenlerin 10 katı olan ( bkz; Tesev için Prof. Binnaz Toprak ve Prof. Ersin Kalaycıoğlu’nun yaptığı arastırma ) kızların ailesi ile konusup “ kişisel özgürlükler” ine kavuşması adına n’aptınız? ( ailesi izin vermediği için gidemeyenler 10.5% iken türban yüzünden gidemeyenler %1 ). Elbette türbanlılıların oranın bu kadar küçük olması onları göz ardı edelim demek olmuyor.

Tekrar etmem de fayda var konuya kişisel özgürlükler bağlamında bakan ben türbanlıların üniversiteye girmesinde sakınca görmüyorum. Hatta ben de “ ne yani türbanlı kızlar üniversiteye girince laiklik elden mi gidecek “ şeklindeki görüşe de katılıyorum. Aslında türbanlı kızların üniversiteye girmesini istemeyen kesim de bunu iddia etmiyor. Israrla bu soruyu argümanlarında kullananlara bilmesinde fayda var. Bu milli görüşçülerin elde ettikleri bir zaferdir kendilerince yoksa türbanlı kızların üniversitelere girebilmelerinden değil sevinçleri. Elbette sadece inancı gereği takanlar, kendilerine türbanın inançları gereği takmaları gereken bi şey olduğu öğretilen insanlar var. Ama “ türban” ı siyasi simge getirenlere gidip kızmalı üniversiteye giremeyen türbanlı kızlar, kendilerine karşı çıkan rektörlere, siyasilere ya da diğer öğrencilere değil ? İnsanlara bu endişe ve laiklik korkusunun temelini atanlardan hesap sormalılar. Yıllar önce laikliği yok saydıkları siyaset tarzının tabir-i caizse aparatı haline getirdikleri, sivasi kavgalarında sembolleştirdikleri türbanı sömürenlerdir asıl suçlu olanlar.

Son olarak dikkat çekmek isterim olayın dini boyuta hiç girmedim ki dallanıp budaklanmasın her şey biraz daha. İktidarki parti örneğin liberal demokrat parti gibi “ özgürlükler “ konusunda samimiyeti sorgulanmayacak bir parti olsa ( asla siyasi propaganda değil ya da desteklediğim bir parti, sadece örnek verdim ) veyahut AKP halkı “ kişisel özgürlükler ve laiklik “ konusundaki samimiyetine inandırabilse, ya da türban hiç siyasallaştırılmamış olsa milli görüşçüler tarafından, benim gibi türbanlıların üniversiteye girmesinde sakınca görmeyenlerin sayısı inanın çok çok daha fazla olurdu.

Oğuz

Bi daha...

2007-12-25T17:37:00.000+02:00

“…Beklersin…Görmek istersin, rastlamak istersin, “bi tesadüf olsun da şu köşeyi dönünce karşıma çıkıversin” dersin…Ama, ama olmaz. Beklenti içinde olunca olmaz işte. İlla ki hiç beklemediğin bir anda olur bu karşılaşmalar. “ Tamam da onu hiç beklemediğim an yok ki her an görecekmişim umuduyla yürüyorum yollarda ,koridorlarda ” diye söylenirsin ve nasıl olacak bu rastlantılar diye düşünmeye devam edersin. “ Önceden ayarlanmış tesadüfler" hazırlamak akıldan geçer, “ nasıl olsa haftada bir de olsa … günü saat …da şurda olmuyor mu hep “ deyip o saatten sonra ne yaptığı konusunda arkadaşlarıyla konuşmalarına kulak kesiliverirsin o gün. Arada senin de konuşma fırsatın olur ama konu hep tabir-i caizse “havadan sudan” mevzulardır. Aslında başkalarının yanında sohbetin boldur, ağzın iyi laf yapar, yeni birileri ile tanışırken samimiyeti birinci dakikada kuruverirsin konuşmanla ve gülümsemenle ama onunla hiç de böyle olmaz nedense .Hiç uzun konuşma fırsatı olmaz, dahası “ uzun konuşma fırsatını yaratacak buluşma teklifini “ söyleyebilecek zamanın bile kalmaz bu sınırlı muhabbetler süresince. Bi atak yaparsın, cevap gelmez karşı taraftan ya da aslında sen bi atak yaptığını sanmışsındır. Sonra bi şekilde onunla ilgili doğum günü gibi özel bi detayı öğrenir ve ona bir hoşluk yaparsın hiç de “ sadece ara sıra konuşulan bir insandan” beklenmeyecek derecede. Nasıl öğrendiğini mesajına yazmazsın zaten budur “kutlamayı” özel yapan ve senin onu özel biri olarak gördüğünü kanıtlayan. Yine günlerden bi gün olur , , her hafta bir defa da olsa görebildiğin yerde onu yine görürsün. Bakışı bi değişik gelir, ya da sadece sana öyle gelir, etrafı yine kalabalıktır yanına gidemezsin zaten o da gelmeyecektir, sonuçta hiçbir şey olmamıştır, sadece görmek istersin bi daha, bi daha ve bi daha. “

Alıntıdır.

Oğuz

158.2

2007-12-24T23:31:00.000+02:00

Reel efektif döviz kuru bir ülkenin ticaret ilişkisinde bulunduğu ülkelere yaptığı ticaretin dikkate alınarak – her yabancı ülkenin ticaretteki pay oranlarının ağırlıklı geometrik ortalamalarırı hesaplanmasıyla- yerel paranın reel değerinin ölçülmesinde kullanılır. “ Üretici Fiyatları ya da Tüketici Fiyatları endeksi bazlı “ reel efektif döviz kuru ise ilgili ülkelerinin enflasyon oranlarınun da dikkate alınarak yerel paranın reel değerinin hesaplanmasında kullanılır.

Bu teknik bilgiyi verdikten sonra ( aslında biraz da kendim unutmayayım diye yazdım buraya ) ülkemiz için bu değerin Kasım ayı itibarı ile TÜFE baz alındığında 188.1, ÜFE baz alındığında 158.2 oldğunu not düşeyim. 100 üzerindeki rakamlar “devalüasyon” u işaret etmektedir. Bu cümlemden hemen bir devalüasyon olacağı anlaşılmasın fakat unutulmamalı ki bu göstergeler “reel”, yani “ ülkelerinin paralarının asıl değişildiği yer olan” ticareti”göz önüne alınıyor dahası bununla da kalınmayarak bu her ikitarafın da “enflasyon” oranlarını göz önünde tutuluyor. Teori ÜFE bazlı reel efektif döviz kurunun “ gerçek “ kur üzerine konuşulurken göz önünde tutulması gerektiğini söylüyor. Bu demek oluyor ki Yeni Türk Lirası 58% daha değer kaybetmeli. Mutlak bu oranda - değer yıpranması -olur mu bilemiyorum ama 2008’in iktisat çevrelerince de vurgulanan riskleri göz önünde bulundurulduğunda ülkemizin de küresel şartlardan etkilenme ihtimali yüksek diye düşünüyorum. Aslında 2008 yılına ilişkin riskler bambaşka bir yazının konusu ama belirtmekte fayda var , ABD ekonomisinin resesyona girme ihtimali “ efsane” FED Başkanı Greenspan tarafından %50 olarak görünüyor. Kendisi böyle buyurunca başka “göstergeye” gerek kalmıyor zahir. Meşhur mortgage krizinin çeşitli finans kurumlarına zararı şu an için 59 milyar $ olarak görülüyor. Bu zararının 250 milyar $’a çıkabileceği söyleniyor 2008’te. Dahası tehlike ABD ile de sınırlı değil. Geçen hafta 501 milyar $ gibi “ o kadar para var mı lan ” diye düşündüğüm miktarda likiti piyasaya %4.31 gibi cüzi bir oranda borç veren Avrupa Merkez Bankası’nın bu girişimi beklenen “ suni teneffüs “ havasını da yaratamadı. 2008’de bankaların zararları şu anda tahmin edilemeyen düzeylere çıkarsa bu zararlarının ne kadarını sermayelerinden karşılayabilecekleri ve bu durumun da muhtemel bir kredi daralmasına yol açabileceği gerçeğini de göz önünde tutarak kısaca şunu söylüyorum; Avrupa ve ABD ekonomileri grip olup yatağa düşürse , bizim de zatürre olmamız yakındır.

Kısacası, hazır ÜFE Bazlı reel efektif kur bu kadar yüksekken, teori de bunun devalüasyonu işaret ettiğini söylerken , Avrupa ve ABD ekonomileri de kritik eşiğin üzerinde seyrederken ben de biraz felaket tellallığı yapayım.

Oğuz

Türk Polisi

2007-12-24T00:40:00.000+02:00

Güvenliğimizin teminati olanların icraatları ile kendilerine olan güveni azaltmaları “güvenliğimizin” daha da tehlike de olduğunun bir kanıtı değil midir aslında? Hafızamı şöyle bir yokluyorum da Beyoğlu Karakolu’nda Nijeryalı bir göçmenin polisin silahından çıkan kurşunla ölmesi - ki açıklamalar çıkan arbedede polisin silahın almaya çalışırken silahın ateşlenmesi sonucunda öldüğü yönündeydi - , son 1 Mayıs gösterisinde cafe’de masasında oturmaktan başka bir günahı olmayan! bir vatandaşımızın polisten yediği yumruk – ki görüntüsü hala aklımda , yine birkaç hafta önce İzmir – Karşıyaka da polisin “ dur “ ihtarına uymayan gencin başında vurularak -ki kimseye mesleğini öğretmek haddim olmamakla birlikte lastiklerine de ateş edilebilirdi - öldürülmesi ve son olarak bu gece bu yazıya yazmama vesile olan “ Maraton programı kameramanın “ Cumartesi gecesi oynanan Fb – Ts maçı sonrası polis tarafında darp edilmesi – ki her zaman girdikleri koridora “ Vali Bey geçecek birazdan denilerek alınmamaları ve onun da ötesinden ısrarcı olan kamerana tekme tokat girişilmesi - .

Hatırladıklarım Türk Polis hakkında bir genelleme yapmama yetmeyebilir ama ben bile bu zayıf hafızamla bu kadar olayı hatırlıyor isem sorgulanması gereken bir şey var demektir. Tüm olan bitenler bir yana saydığım olaylardan sonra Polis Teşkilatının kamuoyunu tatmin edebilmekten uzak – açıklamaları , sebeplendirmeleri , özürleri , bahane bulma çabaları adı her neyse – yaşananları daha acı verici kılıyor. Hele hele bu gece İstanbul Emniyet Müdürü kişisinin yaptığı gibi “ devletin polisine şöyle şöyle yapmış sizin kameranınız da “ diyerek - darp olayını yalanlayamadı zaten – ancak ortaokul seviyesindeki kavgalarda tarafların birbirine sergileyebileceği “ama sen de bana şunu yapmıştın “ tavrında olması idarenin kimlerin elinde olduğu konusunda beni düşünmeye sevk etti. Sanki cümleyi “ devletin polisi ” diye başlatınca kendini haklı çıkaracaksın , yapılanı meşrulaştırabileceksin ?

Bizim özgürlüklere demokrasi ye , insan haklarına saygılı bir toplum olabilmemiz en azından yaşanan şartları altında namümkün gözükmektedir. Yaşanan şartlardan kastım sadece polisin bu davranışları değil elbet . Ülke bu denli güvenlik tehdidi altında olmaya devam ettikçe , kendi gibi düşünmeyeni tehdit olarak görenlerin sayısı çoğunlukta olduğu sürece , dahası karşıt fikirler üstünlüklerini şiddetle kabul ettirebileceklerini sandıkça Polis Teşkilatımız içinde şlddet kullanmayı “ normal “ görenler hatırı sayılır sayıda olmaya devam edecektir.

Dediğim gibi yapmayı çalıştığım bir Türk Polisi “ genellemesi “ yapmak değil. Hele hele Türk Polis Teşkilatını kötülemek hiç değil. Güvenliğimizi borçlu olduğumuz insanları kötülemek haddim sınırlarında olamaz zaten. Bizim onlara ihtiyacımız var çünkü. Ben sadece “ şiddet manyağı “ polis imajının oluşmasının engellenmesi gerektiğini düşünyorum.

Polis hizmet ettiği halkına bir annenin küçük kızına verebildiği güveni verebildiği müddetçe görevini layıkı ile yapabiliyor demektir.

Oğuz

Happiness Factory: The Movie

2007-12-20T22:10:00.000+02:00

"Mutluluk Fabrikası" 31 aralıktan önce veritas et æquitas'ta...

Emre Altıntaş

Küçük bir Hikaye

2007-12-05T01:24:00.001+02:00

Aslında bugün tesadüf ve rastlantılarla ilgili yazacaktım fakat Radikal Gazetesi’nin 5 Şubat 2006 tarihli sayısında Türker Alkan’ın yazısındaki bu hikayeyi görünce aynen aktarmaya karar verdim

“ Charlotte Wechesler, New York'ta yaşayan kör bir kadındı. O yıl kış uzun ve sert geçtiği için pek evden dışarı çıkmamış, baharı beklemişti. Baharın kendisini gösterdiği ılık bir günde dışarı çıkmaya karar verdi. Güzelce giyindikten sonra kaldırıma yöneldi. Komşusu, "Gideceğiniz yere bırakayım," dediyse de, "Yok, ben dolaşmak istiyorum," dedi Charlotte, "bacaklarım açılsın." Köşeye vardığında durdu, her zaman biri gelir, trafik ışığında karşıya geçmesi için yardım ederdi. Gene böyle bir yardım bekledi. Ama gelen kimse olmadı. Charlotte beklerken çocukluğunda öğrendiği 'Hoş geldin bahar' şarkısını söylemeye başladı. Birden yanı başında bir erkek sesi duydu: "Sesinizden çok neşeli bir insan olduğunuz anlaşılıyor. Sizinle caddeyi birlikte geçme onurunu bağışlar mısınız?" "Aa tabii, memnuniyetle," dedi Charlotte. Adamın koluna girdi, kızgın sürücülerin korna sesleri arasında sakin sakin sohbet ederek karşı kaldırıma vardılar. Adam, Charlotte'a dönüp, "Bilmem farkında mısınız," dedi, "sizin gibi neşeli bir insanla yolun karşısına geçmek benim gibi kör bir insan için ne kadar muhteşem bir duygudur!" “

Gereken sinyali Charlotte “şarkı söylerek” vermişti . Gözleri görmeyen adamın bu sese kulak vererek Charlotte’ın yanına gelip koluna girmesini kim tesadüf olarak addedebilir ki ?

Oğuz

A little nightmare music

2007-11-30T23:50:00.000+02:00

Böyle bir klasik müzik konseri izlemiş olamazsınız.”Klasik” klasik müzik konserlerinden farkı içinde tiyatral öğeler barındırması.Komik bir gösteri.Belki de klasik müzik dinlemeyenleri n bile ilgisi ni çekecek cinsten. Ben örneğin klasik müziğe çok da bağlı değilim. Ama bu konsere gitmek isterdim. Bu akşam Ankara’ya ve Türkiye’ye ilk defa geldiler ve tek gösteri yapıp dönecekler. Ben gidemedim ama bu görüntüler bir nebze olsun neyi kaçırdığımı bana gösterdi.

Igudesman ve Joo’dan…

İyi seyirler…

Oğuz Barlas

Denizli'nin Horozları

2007-11-26T01:57:00.000+02:00

Not: Uzun süredir blogla ilgilenemediğim için herkesten özür dilerim. Oğuzcuğum söz yazıcam dediğim şeyleri...

Emre Altıntaş

Soğuğun Kokusu

2007-11-25T00:03:00.000+02:00

Keskin,acı veren ve dayanılmaz…Soğuk böyledir işte.Ya da benim aklıma bunlar geliyor “soğuk” denince.Soğuğun kendisi böyledir de bir de “kokusu" vardır soğuğun ve zordur onu hissedebilmek.Ön şartları vardır zaten ; bir kere yalnız olmanız gerekir ya da en fazla 2 kişi ki o da çok sevdiğiniz biri olmalı.İkincisi “gece” olmalı, güneşin hafifletici etkisinden sakınmak için.Ayrıca sessizlik olmalı ki konsantre olabilelim o kokuya.Soğuğun kokusu zevk vermez insana ama acı da vermez.Yani sokağa dökülmüş çöp yığının kokusunu aldığımızda hissettiklerimizi hissetmeyiz soğuğun kokusunu aldığımızda . Aslında onu yarattığı etki ne hoşlanmadır ne de tiksinme . Soğuğun kokusunun insan beyninde yarattığı etki “ düşünme “ dir.. Kokladıkça düşünürsünüz ; belki hayatın kendisi hakkında belki eski sevgiliniz hakkında belki aileniz hakkında belki de geleceğiniz hakkında . Kesin olan bir şey var ki bir süre sonra kokunun kötüleştiğini fark edersiniz çünkü içine biraz karbonmonoksit karışmıştır . Kafanızı kaldırırsınız ve tüten bacadan süzülen duman gözünüze ilişir. Sonra da bu soğukta dışarıda yaşamak zorunda kalanlar gelir aklınıza onca düşünceden sonra . ? Çünkü koku değişince düşünceler de değişir . Asıl gerçek yüzünüze vurur hemen ; ne sorununuz olursa olsun siz biraz sonra sıcak evinize gideceksinizdir ama ya dışarıda kalanlar ?

Oğuz

Foto http://zzortlakk.deviantart.com’dan alıntıdır

Büyük Zafer!

2007-11-18T13:58:00.000+02:00

Hayır,hayır kastım dün geceki zaferimiz değil.Elbette onun için de çok çok sevindik ve gurur duyduk,Fatih Hoca “kendimi formda hissediyorum” demişti ya kanıtladı bunu dü n gece,sen zaten finalleri kaybetmeyi sevmezsin hocam! Konumuzun bu olmadığını başta da söylemiştim. “ Zafer “ den kastım Ampute ( tibbi nedenlerle bir organi -kol, bacak- kesilen kisi ) futbol takımımızın Antalya’da (Antalya Wow Center) devam etmekte olan Dünya Ampute Futbol Şampiyonası’nda kazanmış olduğu yarı final oynama hakkı.İran ile karşı karşıya gelmiş “millilerimiz”.Çekişmek içinde geçen karşılaşma uzatmaya gitmiş ve uzatma dakikalarında Barış’ın kazandırdığı gol ile yarı finale çıkmışız.Umarım bir gün antreman sahalarından tribünlerin dalga dalga olduğu stadyumlara taşınacak kadar “bilinir” olur bu şampiyona , Simon Kuper’in dediği gibi “futbol asla sadece futbol değildir”, bu söz üzerine ara ara yeniden düşünüyorum da futbolun “kuramı” olmalı bu cümle kesinlikle! Galip geldik önümüzdeki maçlara bakıyoruz !

Oğuz Barlas

Not: Foto “ Hurriyet Gazetesi’nden alınmıştır.

"Tık tık"

2007-11-11T03:07:00.000+02:00

Müthiş bir rüzgar var bu gece Ankara’da,şu saat itibarı ile hala devam etmekte.Yağmur da ona ara sıra eşlik ediyor rüzgarın uğultusunu biraz olsun dindirip ürkütücü havasını yok etmek istercesine.Tam o sırada pencereden gelen “ tık tık ” sesi , evet sadece iki “ tık “ .Rüzgar mı , pencereye vuran bi cisim mi diye düşünürken pencerenin hemen önünde sağ dipte bir çift göz bana bakmakta “ beni içeri alabilir misin “ dercesine. Aslında biz kuş arkadaşlar için (evet böyle bi grubumuz var ) mutfağın balkonunu ayırmıştık önceden hatta şu anda da bu soğuk ve yağmurlu havadan korunmaktalar çoğu orada.Penceredeki misafirime de aynı şeyi söyledim fakat rüzgarın uğultusundan olsa gerek beni duyamadı . Halbuki pencereyi de açtım hiç bi harekette de bulunmadı. Tüylerini olabildiğince kabartarak mağrur bi şekilde bana baktı sadece.Tamam da 5 dakika önce penceremi “tık tık” layan da sendin be! Hala da ordasın. Yardıma mı ihtiyacın vardı yoksa acınmaya mı anlamadım ya da “ben bu soğukta bile dışarıda kalabilirim diye bana gösteriş yapmak istedin de ondan penceremi “ tık “ ladın ? O zaman uç da göreyim ! Rüzgarın uğultusu artıyor, elektrik bir gidiyor bi geliyor fon da “ heart of mine “ çalıyor pencerede misafir bekliyor ve ben de yatmaya gidiyorum.

Oğuz Barlas

Not: Foto “ http://hakancamoglu.deviantart.com “ dan alıntıdır.

Koskoca Ekonomi Bilminin Tanımı

2007-10-31T18:35:00.001+02:00

Emre Altıntaş

İyiler de gidiyor bu dünyadan...

2007-10-31T17:42:00.000+02:00

Bu tür yazılardan nefret ederim aslında. Biri vefat eder ve herkes arkasından ne iyi adamdı, şöyleydi böyleydi diye konuşur, yazar, çizer... Zamanında değerini bilmediğimiz insanların arkasından boy boy televizyonlara çıkılıp samimiyetsizce onların anlatılmasından haz etmiyorum. Bu yüzden kısa bir yazı olacak, Türkiye için önemli bir şahsiyeti kaybettik. 90'ların başında çocuk olanlar çok iyi hatırlarlar Erdal İnönü'yü... İhtiraslara ve küçük oyunlara kapılmadan nasıl siyaseti bırakıp akademisyenliğe döndüğünü... Belki büyük bir devlet adamı değildi, iyi bir politakacı da değildi belki de. Ama bu ülke için faydalı ve örnek alınması gereken insanlardan biriydi. Allah rahmet eylesin..

Not: Başlık Oğuz'un ablasından (affına sığınarak) çalınmıştır.

Emre Altıntaş

İskeçeli Yorgo - Σοκερντέ

2007-10-30T17:19:00.001+02:00

Emre Altıntaş

Cızırtılı Radyo

2007-10-28T01:19:00.000+03:00

Tek başımayım… Gecenin 1’in de - doğal olarak- Ankara yolları bomboş… Beyaz Panda’mla eve dönüyoruz. Radyom açık biraz da cızırtısı var, antenden mi ne? Ama artık ben onu böyle seviyorum… O anda çalan şarkıya başka bi güzellik katıyor bence. Sanki şarkının düzenlemesinde yer alan bir “mix” gibi. Arada gidip geliyor şarkı ve o anda duyamadığım sözlerini ben söylüyorum. İşte başka bi güzellik ; şarkıyı hissetmeme yarıyor gidip gelen yayın . Sonra yine devam ediyor şarkı, tabi kaldığı yerden değil! Bu arada önüme kamyoncu bi amca çıkıyor zaten gecenin bu vaktinde kim yolda olur bu memur şehrinde,herkes sabah 6’da kalkabilmek için 3.rüyasına dalmak üzeredir muhtemelen. Neyse geçiyoruz onun da solundan, kim olur yolda bu saatte diyordum ya hızlı gençler ( Sanki ben 30’um) beni mahcup ederek rüzgar gibi geçiyorlar yanımdan. Aynı anda cızırtılı radyodan başka bir şarkı anonsu geliyor tabi hemen önce radyo cıngılı giriyor araya. Sonra yeni bir şarkı başlıyor,sevsem de sevmesem de “cızırtılı” ya o bana yeter . En ruhsuz şarkıya bile bi anlam katabilir bu “cızırtı” iddia ediyorum. Ne gerek var arkadan “dumdıst dumdıst” yaptıran hoparlörler e, sadece ön taraftan radyodan ses gelsin yeter bi de cızırtı olsun,bi tek ben anlayayım şarkıyı dışarıdaki başkaları! ne duysun ne de anlasın ne dinlediğimi ! Hem ben öyle ne yaptığımı ne hissettiğimi de kolay kolay belli etmek istemem kimseye, “cızırtılı” olmak isterim. Anlamak isteyen ,daha doğrusu anlayabilen anlar beni!

Not:Foto http://www.ergir.com/yasamda_bir_gece.htm ‘alıntıdır.

Oğuz Barlas

Staind - Outside

2007-10-27T00:27:00.000+03:00

Emre Altıntaş

Mücahit Türkler!

2007-10-25T03:12:00.000+03:00

Bir kör milliyetçilik dalgası almış başını gidiyor.. İnsanlar mantıklı düşünmüyorlar, belki de mantıklı olan savlarını hamaset dolu saçma sapan sloganlarla doldurmaya çalışıyorlar. Çünkü düşünmüyorlar, fikir üretmiyorlar. Her zamanki gibi milletçe kendi kendimize propoganda yaparak içimizi rahatlatıyoruz. Hani şu ermeni soykırımı tasarısı amerikan dış işleri komisyonundan geçmişti o zaman da benzer hamasi lafları duymuştuk. (Hakkaten noldu o laflara, adamlar demişti "iki gün sonra unuturlar, hiç bir şey olmaz" diye. Hem unuttuk hem de bi bok yapamadık). Bu içini rahatlatma çok değişik boyutlarda olabiliyor, msn'de içi boş bir yazı yollayıp "bunu herkese yolla, yollamazsan şehitlerin kanı yerde kalır" falan gibi saçma şeyler. Hatta facebook'ta bile artistik fotoğraflarının yerine türk bayrağı koyanlar bir nevi vicdan masturbasyonu yapıyor. Facebook'ta vatan kurtaran mücahit arkadaşlarımız bir de resminin yerine türk bayrağı koymayanları vatan haini falan ilan ediyorlar. Düşünemeyen, fikir üretemeyen insanların arasında bulunmak açıkçası beni boğuyor.

Biraz önce de elime bir yazı geçti neymiş hemen K. Irak'a girilsinmiş, özetle Tayyip Erdoğan bizi oyalıyormuş, Amerikan uşağıymış falan fıstık. İçlerinde doğru şeyler vardır, ben de sorguluyorum girersek ne olur girmezsek ne olur hatta arkadaşlarımla tartışıyorum çoğu zaman. Ama yok İsrail şunu yapmış bunu yapmış, İsrail büyük de biz değilmiyiz, falan yazarak yine düşünmeden Türkiye'yi süper güç sanan arkadaşlarımız yok değil. Değiliz evet ne var yani gocuncakmıyım bu gerçeği kabullenmekten, biz İsrail kadar güçlü değiliz. Dünya'daki sermaye hareketlerini biz kontrol etmiyoruz, dünyadaki tek süper gücünü biz yönetmiyoruz. Biz sadece ortadoğuda petrol yüzünden oynanan saçma oyuna ve bu batağa sokulmak istenen bölgenin "kendi çapında" güçlü devletlerinden biriyiz (şimdi bunu okuyanlar yanlış anlamasın, Türkiye bölgesinde güçlü bir devlet; ve tabiki aciz bir ülke değil, ancak konjonktürel olarak bazı yerlerde elimiz kolumuz bağlı. Basiretsiz dış ve iç politakalarımız da cabası). Girmek bize ne kazandıracak, bizden ne götürecek iyice irdelemek lazım.

Ayrıca bu miting tarzı olayların da cılkı çıktı sanki. Arkadaşımın anlattığına göre geçen gün Kıbrıs Şehitleri'nde insanlar toplanıp şehitler için yürümüş. Sonra da caddenin çıkışında durup gelene geçeni tek tek durdurup neden kendileri yürürken onların yemek yediğini ya da başka şeylerle uğraştıklarını sorgulamışlar. Bu iş artık sokak kavgasına dönecek biraz da, kamplaşma iyice artacak. İnsanlar artık slogan atıp atmamayı değil, karşısındakini durudurup etnik kökenini sorgulayacak.. Biraz daha aklı selim olmamız lazım milletçe. Düşünelim, tartışalım, fikir üretelim.. Bu güne kadar hiç bir şehit cenazesine gitmemiş, hiç bir zaman bu konulara kafa yormamış, yeri geldiğinde askerden kaçmak için bin bir türlü yol arayacak insanlar bu son olaylar da avazları çıktığı kadar bağırıyorlar ve milliyetçiliğin bu olduğunu sanıyorlar. Tamam ben facebook mücahiti olmayabilirim ama o insanlardan daha milliyetçi olduğum kesindir...

Emre Altıntaş

Kimyam(ız) bozuluyor!

2007-10-23T20:51:00.000+03:00

Başka zaman olsa yapmazdım bunu .Daha önceleri de kantine gelip kendi görüşlerini içeren bildiriler bırakıyorlardı. İfade özgürlüğüne dünya görüşüm gereği çok önem veririm. Benden olmayana,benim gibi düşünmeye daha çok önem veririm hem. Ne de olsa muhakkak benim düşünemediğim bi şeyler görmüştür ve söylemiştir diye düşünerek.

Yırttım evet yırttım! Sınır ötesi operasyon yapılmasın, yaşasın halkların kardeşliği kisvesi altında –farkında olarak ya da olmayarak!- bölücü teröre çanak tutanlara inat yırttım. Hem de kendimin sınır ötesi operasyonun faydası konusunda daha tam larar veremediği durumda. Fikir bazında daha karşıtlık oluşmamıştı yani . Ayrıca Kürt kökenli vatandaşlarımızla sorunum (uz) yok ki zaten. Bu ülkenin bütünlüğü için can veren Kürt vatandaşımız az mı sanıyorsunuz?Biz zaten kardeşiz,zaten aynı vatan için çarpışıyoruz haberiniz yok sizin!

Yırttım evet çünkü daha gün önceki günkü şehitlerimizin acısı dinmeden benim masa gelip Türk Ordu’sunu bu durumdan nemalanan bir kurummuş gibi gösterdiğin için yırttım. Bi de soruyorsunuz “ arkadaşım niye yırttım, sorunun ne diye? “ Bu ülkenin en acılı günlerinde böyle hassas ve karmaşık günlerden geçerken “hassasiyetlerimizi anlamaktan uzak olduğunuz için” yırttım . Evet hem de senin gözünün önünde yırttım.Ben hayatımda böyle titremedim ve kilitlenip kalmadım .Dua et de kilitlenip kaldım yoksa istemeyeceğim başka şeyler olabilirdi.

Yaptığımın yanlış olduğunu farkındayım. Her ne olursa olsun yırtmamalıydım. Her ne kadar bam telime (mize) bassanız da ifade özgürlüğünüze saygı göstermeliydim.

Kimyamız bozuluyor evet. Nerede,nasıl davranacağımız bilemeyebiliyoruz(m). Kararlı bir siyasi irade gerekiyor halbuki,kendi toplumunun nabzını tutabilen,dış dengeleri gözetebilen ,popülist değil akılcı yöntemler uygulayabilen askerinin moralini yüksek tutabilen bir siyasi otorite hem de. Bunlar olamadığı için şu an normal koşullar altında yaşayamıyoruz. Örneğin okulunda dersine girmesi gereken lise öğrencileri - ölümü göze alarak-askere girmek için başvuruyorlar kendilerini yetiştirip bu ülke adına “-ülkenin gelişmesi adına –farklı farklı alanlarda başla şeyler yapabilecekken .Hiçbiri farkında değil belki nano teknoloji üzerinde çalşıp ülkesi için son teknoloji savunma araçları üretecek projelere imza atacaklar. Ya da içlerinden biri edebiyatçı olacak ve ülkesinin de sempatisini kazanarak Nobel alacak! Ya da biri politikacı olacak ve kronikleşmiş! bazı sorunların çözümünde beyin gücünü kullanıp çözümler üretecek. Ama asker olmayı ve ölüme gitmeyi tercih ediyorlar. Maalesef normal şartlar altında değiliz hem öyle olsa ben bugünkü hareketi yapar mıydım?

Oğuz Barlas

Turist Ömer Olmak Gerek Bazen…

2007-10-23T01:03:00.000+03:00

Mal mülk,para,kız,bu akşam ne yiyeceğim derdi olmadan yaşayabilmektir Turist Ömer olabilmek.Dahası bunlarsız da yaşayıp ,yoksunluklarından ötürü sitem etmemeyi de gerektirir . Dahası bu durumla kafa bulabilmeyi gerektirir Turist Ömer olabilmek. Ne güzel demiş Selim İleri ; “Turist Ömer gülmeyi unutmamış, horlandıkça iyimserliği pekişmiş bir kesimin simgesidir,lümpenin çaresizliğidir” diye.

Turist Ömer olmak gerek bazen… Yamyamların arasına korkmadan girebilmeli, başımıza silah doğrultuğunda sağ elimizi silaha götürüp alnımızdan çekebilmeyiliz sanki kontrol bizdeymişcesine. Bazen de arenada boğa ile gözgöze gelebilmeliyiz. Lümpen (toplumun tüm sınıflarınca istenmeyen kişi) diye addedilirken nüktedan ve ustaca bir Türkçe konuşabilmeliyiz. Yine O’nun yaptığı gibi “hadi soyun “ diyen turist kıza"banane banane ben bir askerlik muayenesinde soyundum, bir daha soyunmam." diyebilmeliyiz.Kısacası bizden beklenmeyeni yapabilmeliyiz.Şaşırtmalıyız daha önemlisi yürekli olmalıyız ardını düşünmeden!

Turist Ömer olmak gerek bazen… Ruknettin’e Bedia’yı ayarlamaktır bu sefer yapılması gereken.Yuva kurmaya çalışana kol kanat germek gerekir çünkü. Hele bu dostunsa…Ya da yolda bulduğun cüzdanı içindeki paraya çok ihtiyacın da olsa sahibine teslim etmeyi gerektirir Turist Ömer olabilmek. Lümpenliğine rağmen ahlaklıdır çünkü O. Mutlaka bu hareketin de bi ödülü olur hem, hiç bunu düşünerek yapmasa da o hareketi.Kim İspanya’ya gitmek istemez ki?

Turist Ömer olmak gerek bazen… Kurduğun basit cümlelerle bile “kompiter”e kafayı yedirtebilmek de bir maharettir çünkü. ”Basit” olmaktır Turist Ömer olmak.. Evet belki de anahtar kelime bu;”basit”. Karmaşık makinelerin,kafasının için de binbir tilki dönen insanların , kalabalık ve karışık caddelerin dünyasında “basit” olmak gerekir “basit”. Mutluluğun sırrı budur belki de.

Ve her şey bittikten sonra da “o” selamı verip arkana bakmadan gidebilmeyi gerektirir Turist Ömer olabilmek !

Oğuz Barlas

Bugün İzmir'de yağmur var...

2007-10-22T17:12:00.000+03:00

Emre Altıntaş

Sözün bittiği yerdeyiz!

2007-10-21T23:01:00.000+03:00

Sözün bittiği yerdeyiz…

Oğuz Barlas

Cari Açık ve Yüksek Faiz

2007-10-21T01:16:00.000+03:00

Biz bu yüksek faizi ne kadar daha çekmek zorundayız?Daha basit anlatımıyla dünyanın pahalı benzinini,en yüksek meblağlılı telefon faturalarını ,en yüksek işci sigorta primlerini ne kadar faha ödemeye devam edeceğiz!

Benzerleri içinde en yüksek reel faize sahip ülke biziz!

Fatih Özatay’ın 15 Haziran’da Dünya Gazetesi’nde çıkan yazısında Özatay; Estonya, Letonya, Romanya, Bulgaristan, Macaristan, Litvanya, Slovakya, Hırvatistan, Çek Cumhuriyeti, Polonya ve Slovenya’nın cari işlemler açığı / gayri safi yurtiçi hasıla oranları ve reel faiz hadlerini tabloya dökmüş.Dikey eksende 5 yıllık reel faiz hadleri ortalamarı ile yatay eksende de 5 yıllık cari işlemler açığının gayri sayfi yurt içi hasılaya oranı bulunmakta.Grafik bize iddia edilenin aksini gösteriyor.Daha düşük faiz daha yüksek cari açık oranı!Bu grafiğin Türkiye’nin benzerleri ülkeler için geçerli olduğunu unutmamak gerek.Daha değerli ve Türkiye açısından yorumlanabilir kılıyor graiği.

Eğilmez’in grafiğine geri dönecek olursan dikkat çekici bir nokta var ortada,bize en benzer ülke konumundaki (bi kaç yıl öncesinde krizden çıkmıştı) Brezilya bize en yakın faizi ödeyen ülke konumunda.Sonrasında Macaristan geliyor.İlginç olan nokta ise İngiltere’nin daha makroekonomik dengeleri yeni yeni oturan Macaristan kadar reel faiz ödüyor olması.Bunun sebebi olarak genel kabul gören görüş ise İngiltere’nin yüksek cari açık veriyor olması ve bu yüzden tasarruf çekmek amacıyla-göreli olarak-bu denli bir reel faize katlanması gerektiği.Önemle vurgulamak istiyorum;yüksek faiz olduğu için cari açığı var diye iddia etmiyorum cari açık olduğu için görece yüksek faize katlanması gerektiğini söylüyorum sadece.Türkiye olarak ne makroekonomik yapımız 2001 krizinin yaralarını tam olarak kapayabilmiş düzeyde ne de tasarruf edebilme kabiliyetimiz yüksek.Bu nedenle ne bir Almanya’yız ne bir Fransa ne de bir İtalya’yız reel faiz konusunda.

Faizleri düşürmenini yolu nedir peki?Öncelikle cari açığımızı düşürmeliyiz.Nedenselliğin yönünü tekrar vurgulamak istiyorum;yüksek faizten ötürü yüksek cari açığımız var demiyorum sadece faizimizi düşürmek için cari açığımızı daha da anlaşılacak şekilde –tasarruf açığımızı- küçültmeliyiz ki başkalarının tasarruflarına daha az ihtiyaç duyalım ve daha az ihtiyaç duyduğumuz için onlara daha az (faiz) teklif edebilme gücü bizde olsun.Bu demek oluyor ki büyüme hızımızı düşürmek zorundayız.Çünkü büyürken yaptığımız ithalatın yüzde (2002-2006) %71 i ara malı ithalatı.Bu oran düşerse cari açığımız da düşecektir.

Başka bir yol da doğrudan sermaye yatırımların miktarını artırabilmek. OECD verilerine göre, Türkiye’ye, 2002 yılında, 1.1 milyar dolar doğrudan yatırım gelirken, bu miktar, 2003 yılında 1.8 milyar dolar oldu. 2004 yılında ise Türkiye’ye, 2,9 milyar dolar doğrudan yabancı sermaye girdi.Türkiye’ye, 2005 yılında giren doğrudan yabancı sermaye, bir önceki yıla göre üç kattan fazla artış göstererek 9,8 milyar dolara ulaştı. 2006 yılında da 20,2 milyar dolar doğrudan yabancı sermaye girişi oldu.Bir de doğrudan sermaye yatırımlarının şeklinin değişmesi gerek;Telsim’in Vodafone’a ya da Finansbank’ın National Bank of Greece’e satılması şeklinde değil de sıfırdan bir tesis ya da kurum oluşturmak şeklinde olmalı.Bu nasıl olur?Meşhur yapısal reformları (örneğin sosyal güvenlik reformu),gerekli vergi düzenlemeleri,teşvik ayarlamaları,bürokratik işlem kolaylıkları sağlanarak yapılacak elbet.

Kısacası faizleri öyle bir gecede 5-6 puan indirmek akılcı olmayacaktır.Dediğim gibi ithalatımızın %71’i ara malı ithalatı.Bu ithalatlar sadece nakit parayla da yapılmıyor.6 aylık,1 yıllık vadeli çeklerle yapılanlar da var.(Elimde bir veri olmadığı için oranını bilemiyorum).Özel şirketlerimizin döviz borçluluğu malum.Dolayısıyla ihracatçı kesmin istediği şekilde bir indirimin kuvvetle muhtemel yine kendilerini vuracağı bir gerçek.Malesef uzun bir dönemi kapsayan bir süreç yaşamamız gereken.90’lı yılların ve 2001 krizinin hatta daha da derinde 80’lerin başında kurulan sağlıksız bankacılık ve finans kesiminin faturasını hala ödemeye devam ediyoruz.Benzerlerimiz içinde sırf bu yüzden en yüksek faizi ödemeyi devam edecek olmamız bu yüzden.Dua edelim de dış kaynaklı bir kriz çıkmasın.

Biraz uzun bir yazı oldu farkındayım.Yazdıklarımda bir tutarsızlık , yanlışlık ya da eksiklik varsa bunların nacizane bir 4.sınıf iktisat öğrencisinin düşünceleri ve önerileri olduğu unutulmasın lütfen.

Oğuz Barlas

Not:Eğilmez'in bahsi geçen tablosu için; http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=233667 aynı şekilde Özatay'ın ilgili grafiği için de http://fatih.ozatay.etu.edu.tr/d6_15_2007_5.pdf (sayfa 6) tıklayabilirsiniz.Eğilmez'in hesaplamarı TCMB'nin son faiz indiriminden (50 baz puan) öncedir.

“Dur ey zaman,ne güzelsin!"”

2007-10-20T02:06:00.000+03:00

Goethe’nin “Faust” adlı şiirsel oyununda , başkahraman Faust ile şeytan “Mefistofeles” arasındaki mücadaleyi kazanan Faust yukardaki sözü söylememeyi başarmış.Özetle o güne kadar doğa bilimlerini,teolojiyi ,felsefeyi kullanarak bu dünyanın sırlarını arayan ve şeytan “Mefistofeles”e direnen birisiyken “Mefistofeles” kendisine dünyevi zevkleri tattırarak hatta onu zevkin doruklarına ulaştırarak ona “Dur ey zaman,ne güzelsin” dedirtmeye çalışıyor.Başarırsa girdikleri iddiayı şeytan “Mefistofeles” kazanacak ve diğer insanlara yaptığı gibi dünyevi hazlarla onu da uçuruma yuvarlayacaktır.Faust aşkı tatmasına rağmen ki –yaşanabilecek en dünyevi duygu ve zevk- başlıktaki sözü söylememeyi başarmıştır.

Zamanın geçmemesi istemek gerçekten çok arzu edilmesi gereken bir durum mu?Ya da”Ölümsüzlük” çok mu çekiçi geliyor hepimize? Açıkcası nasıl ki 2007 yılında 140 yaşında olmayı istememem 2100 yılında da yaşamak tercih edeceğim bir durum değil..Niye isteyeyim ki?Bi kere hepsi otomatik çalışacak olan ev aletlerini kullanmasını beceremem.Ben manuel vites araba kullanmayı severim ve otomatiğin şoförlüğün ruhuna aykırı bulurum.Muhtemelen manuel vitesli araç da kalmaz o yıllarda.Sonra bi kere Deniz Baykal hala dönemin 48 yaşındaki başbakanına muhafelet yapıyor olacaktır ki tipinde de bir değişiklik olacağını sanmam –çünkü kendimi bildim bileli aynı- ve bu da 140 yaşındaki beni sinir krizine sokar.(Kabul ediyorum kötü bi espriydi).Kısacası uyum sağlayamacağım değişiklikler yaşamın merkezine oturmuş olur ki bu da yaşanmaz kılar hayatı.

Peki bir şairin deyimi ile “geçtiği her şeyi “ öper” mi zaman?.Yoksa çoğu zaman bizi üzer mi?Artık mahalledeki arkadaşlarımı göremiyor olmak,annemi ve babamı lisedeki gibi her sabah kalktığımıda göremiyor olmak,mahalleden her gün geçen minibüsten tanesi 100 liraya gevrek alamıyor olmak,”sobada pişirilmiş kestanenin tadını çıkarırken “susam sokağı”nı izleyemiyor olmak beni üzüyor örneğin.Belki de büyümekten korkuyorumdur ben!Öte yandan düşünüyorum hep aynı kalsam,zaman benim için dursa ve herkes için devam etse hala 5 yaşında olsam.Her günümün yarısı sokakta top oynayıp bisiklet binmekle geçse.Arkadaşlarım büyüse benim hep yeni 5 yaşında arkadaşlarım olsa.Ama olmasın,aksın zaman.İlk kavgamızı edelim,dünyayı anlayamaya çalışalım,bu güzel dünyanın kurnazlığı ve arkadan iş çevirmeyi normal kıldığını görelim.Acı ama bizi biz yapan tecrübeler edinelim.Durmasın zaman.Yaşananlar “eski”de kalsın.”Eski” de kaldığı için değerlidirler belki de.Bi daha yaşanamayacakları için.Özlenmeyecekse ne değeri olur ki yaşananların.Dolayısıyla zaman geçsin,yaşananları yaşanamaz kılsın biz de “Eskiden ….” diye cümleler kuralım.

Şunu da söylemeden geçemeyeceğim zaman karşı cinslerimi lütfen öpsün ve akıp gitsin asla durmasın.Zira onlar büyüdükçe güzelleşiyorlar

Oğuz Barlas

Hoca Efendi ve Talebeleri (Cevap)

2007-10-19T20:12:00.000+03:00

Ön Bilgi: Bu yazı aslında "Hoca Efendi ve Talebeleri" başlıklı yazıya yapılan bir yoruma bir cevap niteliğinde yazılmıştır. Bu yüzden önce belirtilen yazıyı ve yorumlarını okumanız şiddetle tavsiye edilir. Bu cevabın yorumlar kısmına yazılması değil de ayrı bir yazı olmasına karar verilmiştir çünkü böylelikle bir devam yazısı havası yakalamak amaçlanmıştır.

Sonunda yazılarımızı okuyup yorum yazan biri daha çıktı (tuğçecim ve mervecim sizi tenzih ederim, ha bi de jazzrail vardı demet'in ev arkadaşı). Yorumun için çok teşekkür ederiz. Yazıyı çok açık yazmadığım için, Oğuz da dahil olmak üzere, yanlış anlamalar olmuş. Öncelikle bunun için özür dilerim. Ancak yazı bu yazı bütün gece boyunca süren bir tartışma sonucunda yazılmıştır. Fakat tabi ki bir gecede duyduklarım değil bunlar, belli bir birikimin sonucu. Neyse madem yorumlar gelmiş, bana da yazının yazarı olarak cevap hakkı doğmuş...

Savaş... Evet, böyle bir kelime geçmiş. Neyin savaşı açıkçası anlamadım, benim savaşım olmadığı kesin! Belki de, tırnak içinde (bilindik el hareketiyle destekleyerek söyleyiniz) cumhuriyetçiler ve cemaatçiler arasındaki savaş bu -yanlışım varsa lütfen düzeltiniz-. Bilemiyorum ben ne cumhuriyetçiyim ne de cemaatçiyim.. Sonra kendini unutturmak ve ya gündem değiştirmek gibi bir şey yazmışsın Eraycım (bak hemen de samimi oluveririm). Burdan şu çıkar; bu uzun cümleyi ya bana yazmışsın, ya da genel bir tepkini dile getirmişsin. Bana yazdıysan, ben öyle biri değilim kime ve niye kendimi unutturma çabası içinde olayım (başlarda bunun nedenini de söylemişsin ama beni tanımadan beni töhmet altında bırakarak (bu lafa bitiyorum be!) suçlamışsın sanki). Ki bence böyle değil, yani bana yazmadığını düşünüyorum. O zaman genel bir tepki bu. Ancak bu daha kötü çünkü bu tip yazılara aynı yakıştırmayı yapıştırıp, kendiliğinden yazıyı genel bir Kemalist ideoloji saçmalığı sanmışsın galiba. Yazıyı biraz daha farklı bir bakış açısıyla yazmıştım aslında. Yazım genel bir tutum içermediği için bu genel tepkiye gerek yoktu kanımca. Bunlar benim naçizane -belki de kimine göre saçma- fikirlerim. O yüzden bu yargın biçimsiz olmuş gibime geldi (yine burda çıkarsama yaptım kendimce, yanlışım varsa lütfen uyarın).

Evet, biraz düşmanlık kokan bir yazı olmuş gibi geldi bana da şu anda, burda direk objektif olmadım, bu tarz yazılarda biraz daha dikkat edeceğim, yalnız daha önce belirttiğim gibi bir hışımla yazıldıydı. Somut cümleden kastını anlayamadım, yalnız orda yazılanlar kesinlikle benim uydurmam değildir. Hatta ve hatta duyduklarımın hepsi bunlarla sınırlı da değil. Ama hepsi bir kişiden değil birçok kişiden, iki kulağımla duyduğum sonra beynimle algıladığım somut düşünceler.

Bir emel doğrultusunda bir eylemi olmayan bir topluluk asla ve kat'a olamaz. Eğer ki eylemden kastın terör eylemiyle, mitingle, toplu intihar töreniyle falan kısıtlıysa tabi bunları yapmıyorlar. Ama eylem kelimesi güzel dilimizde fiil, aksiyon, hareket anlamlarına gelmektedir (bkz: TDK sözlüğü). Şimdi bu "hizmet" hiç bir fiiliyatta bulunmuyor öyle mi? (Bu cümleyi okuyup "Yine yazmışın boş boş laflar somut örnek ver, eylemdelermiş, hani somut örneğim benim?" diyenlere beşkardeş müessesemizin ikramıdır). Tamam, hadi neyse örnek vereyim somutundan olsun, en azından eğitim sistemi içinde tutukları yer de bir çeşit eylemdir ve hizmetin sadece bir ayağını oluşturur -şu anda gözle görülür yıkıcı faaliyetlerde bulunulmuyorsa da gençler cumhuriyet düşmanı olarak yetiştiriliyor ("her şeyin başı eğitim"-anonim)-. Hem yeri gelir liberalleri, yeri gelir sosyalistleri, yeri gelir taocuları, yeri gelir dombilileri yazarız, yazacağız söz! Birincisi kadrolaşmanın kötülüğünde hem fikir olalım, şu anda hizmettekiler kadrolaşıyorsa yarın bir gün başkası kadrolaşınca aman efendim bu kadrolaşma kötü bir şeymiş demek yersiz olur. Ama zaten benim dediğim o değildi, yani cumhuriyetçilerle cemaatçileri rant yeme kavgası değil anlattığım. Kim çalışıyorsa tabi ki o yükselecek. Neyse şöyle daha kolay anlatırım belki, örneğin bir arkadaşıma icazet aldığı hocası akademisyen olmasını buyurmuş. Nedeni de hizmet yolunda yeni gelecek gençlerin önünü açmakmış. Yani hizmetteki gençlerden duyacağını şey de genelde budur; "kariyer boş bir şeydir ve enaniyet göstergesidir. Ancak hizmet adına elzem şekilde kariyer yapılmalıdır ki gelecek nesillerin önü açılsın". Çığ gibi büyüyen, kemikleşmiş, hücre yapısına sahip bir organizasyona sahip, sistematik bir şekilde yönetilen çok büyük bir topluluktan bahsediyoruz arkadaşlar, yanlışımız olmasın. İşte bizim kimseyi çekemediğimiz falan yok aslında..

Bir de cumhuriyeti, yani şu anki cumhuriyeti sevmiyor cemaat çocukları. Kimse de şu anki sistemin Kuran'da bahsedilene yakın bir yönetim olduğunu söylemesin. Hayır, sanki çok güzel bir sistemimiz var, açıkçası ben de hatalı kısımları olduğunu savunuyorum. Fakat şunu asla söylemedim; "bir ülkeyi halkın seçtiği tüpçü, öğretmen, iş adamı, profesör falan filan mı yönetecek?". İçlerinde demokrasiye inanmayan çok kişi var. Bir de demokrasiyi araç niyetine kullanmak isteyenler var ki, demokrasiyi hala Fransız Devrimi çağındaki gibi algılıyorlar. Örneğin insanlar istedi diye demokratik yollarla din kurallarına göre yaşama ve yönetimi yani şeriatı benimseyebilirler diyorlar. Modern demokrasilerde artık çoğunluk diye bir şey kalmadı, azınlık hakları ve konsensüs terimleri daha ön planda. (Burda dip not gireyim ben tamamen demokrasiye inanıyorum ve aslında hizmetteki arkadaşlarımla en çok tartıştığım konu da bu oluyor). Eğer insanlar özgürlüklerini bir kere kaybederlerse bir daha çok zor geri alırlar. Tamam, ülkemizde din ve vicdan özgürlüğü yok, ama konu rejimin kötü yanları değil. Dediğim gibi kendi içimizde çözmeliyiz bunları demokrasi çerçevesinde. Ancak rejim değişikliği, demokrasiye inanmamak çok ters geliyor bana.

Evet, ortalamaya baktığımızda görülen bir şekilde bu sistemin içine dahil olmuş olan insanlar. Kimi çok içli dışlı, kimi kendi dinini yaşıyor sadece. Ama sistem bu insanların üzerinden yürüyor. Çekirdek oluşum içersinde sistem sanırım bildiğim kadarıyla anlattıklarıma yakın düşünceli insanlardan oluşuyor. Şöyle de bir analoji kurdum şu anda: sistemin sadece cumhuriyetin içinde çalışabilmesi, biraz da karıncaların vücudunda büyüyen parazitik larvalara benziyor. Dişi sinek gider karıncanın üzerine konar ve yumurtalarını karıncaya enjekte eder. İçerde büyüyen larvalar karıncayı öldürür ve sineğe dönüşürler. Yani içerdeki küçük sistem bir gün büyük sistemi yıkarak kendi büyük sistemini dönüşüm geçirerek kurabilir. Yani hizmet zaten sadece cumhuriyet içinde var olabilir (başka sistemlerde farklı bir hizmet olurdu belki), her şey olgunlaştığında hizmete zaten gerek kalmaz, çünkü içinde bulunduğu sistemi yok ederek asıl amacına ulaşarak kendi sistemini kurar.

Son olarak ben asla bir düşüncenin, bir oluşumun tamamen kötü olabileceğine inanmıyorum. Hizmetteki arkadaşlarımla olan tartışmalarımız da aynı şeyleri düşündüğümüz çok şey olduğu gibi, farklı şeyler de bulunmakta. Açıkçası "Tehlikenin Farkında mısınız" tarzı bir tehlikenin aslında olmadığını ya da bilenen ve empoze edilenden daha farklı olduğunu göstermek istedim biraz da. Yine eklemeden yapamayacağım; amacım kimseyi korkutmak ya da birilerine bok atmak değil. Ama işin içine biraz girince anlaşılıyor; yapılanlar belli, ortada daha doğrusu...

NOT: Oğuz kendi verdiği cevapta bazı düşüncelerime tercüman olmuş, kendisine burdan teşekkür etmeyi bir borç bilirim. :)

Emre Altıntaş

TOEFL

2007-10-19T00:07:00.000+03:00

Dün toefl sınavına girdim. Nasıldı diye sormayın sınav gibiydi işte, normal geçti yani ne bileyim :$ Neyse bu toefl dediğimiz sınav aslında çok gerksiz, saçma bir sınav şahsi kanaatimce. Dallama amerikalıların saçma mantalitesi sınav süresince bariz çarpıyor insanın gözüne. Ama asla zor bir sınav değil, tabi taktikleri bildikten sonra. Bunun için de mutlaka iyi bir kursa gitmek gerekiyor. Yoksa sınavda ben ingilizce biliyorum zaten diyerek girmek pek bir işe yaramıyacaktır. Sonuçta o kurslara da herkesi almıyorlar, önceden bir seviye sınavına tabi oluyorsunuz. Ayrıca kursta kesinlikle ingilizce öğretilmiyor, sadece ve sadece soru tipleri çözüm yolları taktikler öğreniyorsunuz. Ayrıca pratik kazanmış oluyorsunuz hem de soruların saçma cevaplarının aslında nasıl basit mantıkla çözülebileceği empoze ediliyor. Sınav dediğim gibi biraz teknik ve taktik işi, bu da kendi kendine öğrenilebilinecek bir şey asla değil. Yani aslında kurs içinizdeki potansiyeli ortaya çıkartıyor, ya da az olan ingilizce bilginizle bile çok iyi puanlar almanıza yardımcı oluyor.

Biraz öğrendiğim taktiklerden bahsedeyim bari. Bütün hepsine tabi ki deyinemeyeceğim şu anda. Özellikle readingde çok çeşitli soru tipleri olduğu için onu geçiyorum hemen. Yalnız şunu söyleyeyim genelde sorudaki kelimeleri ve eş anlamlılarını soruda arayın ve o cümle içersinde geçen kelimeleri ya da eş anlamlılarını şıklarda bulun ve işaretleyin. Ancak genelde soruları çözerken paragrafların ilk ve son cümlelerine bakılıyor. Listenningde ise konuşmacının her dediğini not almaya gerek yok, belli vurguları not almak yeterli olacaktır. Speaking de ise 6 soru var. Bu sorular 3 tip, bağımsız konuşma, okuma ve dinlemeli konuşma, dinlemeli konuşma. İlk tipte bir soru geliyor karşınıza 15 saniye düşünme ve 45 saniye konuşma süreniz var. Örneğin hayatınızda verdiğiniz önemli bir kararı söyleyiniz, neden bu kararı verdiğinizi açıklayınız. İşte bun yaparken 4 net neden vermeniz gerekiyor. Bu tip sorular işte böyle 4 açık madde öne sürerek cevaplanmalı. Sonrakiler zaten çok açık sorular ama dinleme kabiliyetiniz ve not almanız iyi olmalı. Writing kısmınde ise 2 tip soru var; bir tane integrated bir tane de independendt. Integrated da bir metin okuyorsunuz sonra da birşeyler dinliyorsunuz. Genelde dinlediğiniz şey okuduğunuzun tam zıttı oluyor. Yazarken de dinlediğiniz şeyi yazıyorsunuz ama arada birer cümle okuma parçasından sıkıştırmakta fayda var. Burda 3 paragraftan oluşan bir yapı kullanıyorsunuz. Independent da bir soru geliyor bunu 5 paragrafta açıklıyoruz. İlkinden farklı olarak bunda ekstradan 2 paragraf giriş ve gelişme paragrafları oluyor. Neys biraz karışık anlattım hem de eksik baya. Yazarak da anlatılmıo be :)

Bu arada sınava girdiğiniz yer çok çok önemli. Ben mesela internet kafe gibi bir ortamda girdim ve iğrençti. Bildiğim kadarıyla bazı yerlerde herkes kendi kabininde birbirinden bağımsız olarak giriyor sınava.

Emre Altıntaş

Normallll...!

2007-10-10T23:59:00.000+03:00

Ailenizle sofrada akşam yemeğinizdesin.Salataya çatalınızı batırırken açık olan tv’deki ana haberde yine “Şırnak’ın Beytüşşebbap ilçesinde teröristlerle çıkan çatışmada…” şeklinde devam eden bir haber.Cümlenin gerisini getirmeye gerek yok hepimizin malumu.Malesef hepimizin de tekrar –maalesef- kanıksamaya başladığı cinsten bir haber.Sonra yemeğe devam ediyorsunuz.İçiniz acıyarak,”yine mi “ diye söylenerek,teröristlere bela okuyarak.Okuyoruz da n’oluyor.Yine ,yine,yine.Sadece askerlerimiz de değil,siviller de canlarını kaybediyorlar artık. Bugün de bir çocuk hayatını kaybetmiş Diyarbakır’da .Tek suçu oradan geçiyor olmaktı .3 gün önce 13 askerimiz ve sonrasında 2 askerimizin şehit edilmesinden sonra çok şey yazmak istemiş ne yazacağımı daha doğrusu nasıl başlayacağımı bilememiştim.Ama artık biliyorum; terörizm hayatımızın “normal”i oldu.

Ben neden kulaklığımla yüksek sesle hareketli müzikler dinleyip kendimden geçerken birden durup kendimi suçlu hissediyorum?Neden bölüm kantininde kahkahalar eşliğinde arkadaşlarımla muhabbet ederken kendimi rahatsız hissediyorum?Neden akşam yemeğimi iştahlı bir şekilde yiyemiyorum?O anda teröristlerle çatışma eşiğinde bulunan ya da ihtimali olan binlerce askerimizden biri aklıma geliyor ya da hakikaten o askerin şehit edildiğine ilişkin haber kulaklarımda çınlıyor.Bu dediklerimi bir daha yapmamak üzere bırakıyor değilim.Ne yapıyorsan bi süre sonra yine aynılarını yapıyorum;3 saat sonra, 2 gün sonra fakat…Fakat kendimi hep gözünün önünde yanan ahşap binanın içinde kalanların “bizi kurtarın” feryatlarına karşın elinden bi şey gelmeyen “yangını izlemekle yetinen” kişi gibi hissediyorum.

Şehitlerimizin ailelerini ekranda görünce hissettikleriminden bahsetmiyorum bile.O görüntüler zaten hepimizin yüreğini dağlıyor.Ben bu ülkenin görece refahı yüksek ve güvenli kentinde yaşıyor olmanın verdiği rahatsızlıktan bahsediyorum.Böyle de bir rahatsızlık şekli olur mu demeyin.Oluyor işte.Normalde herkesin hissetmesi gereken bi şey.Normal yaşamınızdan vazgeçmeden ama “normal”inizi yaşarken kafanızdan o “normal” yaşamı nasıl yaşayabiliyor olduğunuzu düşünerek yaşayın arkadaşlar.

Bangır bangır tezkereyi geçirerek “ben operasyona geliyorum ulan” şeklinde mi olur yoksa “istihbarat kuvvetlerinizi kullanarak mı olur” yoksa çoğu ülkenin yaptığı gibi bu işi sadece “profesyonel terörle mücadale timlerine” bırakarak mı olur ya da bunların bir bileşimi olur bilemiyorum ama bu işin kısa vadede askeri çözümü bunların içinde olsa gerek.İşin siyasi kısmı ise başka bir tartışma konusu.Ama size bir ipucu vereyim bence sorun:”Doğu’daki Terörizm” sorunudur yoksa AKP’nin aldığı sonuçlara bakmadınız mı?Kürt kökenli vatandaşlarımız kendilerinin diğer Türk vatandaşlarından ayrı muamele gördüklerini hissetseler böyle bir oy patlaması yaşanabilir miydi?Onlar da terör istemiyorlar,onlar da insanca yaşam istiyorlar ve çözümün “terörizm” olmadığının farkındalar!

Oğuz Barlas

Hoca Efendi ve Talebeleri

2007-10-10T06:37:00.000+03:00

Din devleti istiyorlar... Evet evet yanlış okumuyorsunuz din devleti istiyorlar. Kesinlikle Deniz Baykal'ın yaptığı gibi korkutma psikolojisini kullanarak insanları ajite etme (ajite etmek: acındırmayla alakası olmayan bu kelime fransızcada -kabaca- kışkırtma anlamına gelmektedir) çabası içinde değilim. Ama bu kesinlikle göz ardı edilmemesi gereken bir olgu. Belli bir kesim insan (ki bu insanlarla genelde iç içeyim) tartışmalarında sürekli din devletinden, dinin birleştirici unsurundan bahsediyorlar. Cumhuriyetten ve getirdiklerinden ise nefret eden bu zümre, Atatürk'ten iğrendiklerini her defasında açıkça dile getiriyor. Haa Atatürk hep doğru işler mi yaptı tabi ki tartışılır, ama nasıl ki zerdüştler Hz Muhammed'in doğumunu kara gün ilan edip yas tutuyorlarsa, bunlar da aynı mantıktalar. Hatta Atatürk'ün uzantısı olarak gördükleri bir kaç şeyden biri olan orduya her seferinde bok atmayı kendilerine görev bilen bu insancıklar, son terör olaylarında bile PKK'ya hiç bir şey söylemezken, direk orduyu ve cumhuriyeti eleştirmektedirler. (Nasreddin Hoca'nın dediği gibi "hırsızın hiç mi suçu yok kardeşim be!)

Şeriatın her zaman "en güzel yönetim biçimi" olduğunu idda eden bu kimseler, tarihsel gerçeklikleri yok sayarak ya da kendi görüş açılarına göre yorum katarak desteklemeye çalışıyorlar. Tarihe tek taraflı bakmak kadar kötü birşey olamaz bence. Olayları islam tandansıyla yorumlayan bu kimseler, tarihi olaylar sanki kendi dedikleri doğruymuş gibi empoze etme çabası içindeler ayrıca. Bunun dışında "İdeolojik Tarih"in yanlışlığına dem vuruyorlar, ki bazı noktalarda haksız da sayılmazlar. Örneğin okula başladığımızdan itibaren sürekli beynimize sokulan milliyetçi, Atatürkçü düşünceyi eleştiriyorlar (dediğim gibi haklı oldukları kısımlar var). Fakat kendilerinin beynine bir şekilde sokulan islam penceresinden bakma gerçeğine asla toz kondurmuyorlar.

Ayrıca milliyetçilik baş düşmanları. Bu yüzden ikinci cumhuriyetçileri çok seviyorlar... İkinci cumhuriyetçilerin hep bir lafı vardır: "Yok efendim nereye geliyormuş şeriat, saçmalamayın". Böyle bir şey yok, bu adamlar bunun için çalışıyorlar, "bu düzen bir gün mutlaka yıkılacak, yerine bizim istediğimiz düzen gelecek" diyorlar. Bunun içinse kadrolaşmaya önem veriyorlar. Belirli yerlere belirli adamlarını sokmak en büyük emelleri. En azından içlerinden her türlü meslekten adam çıkartıp belirli yerlere gidip "misyonerlik" tarzı bir oluşuma gitmek istiyorlar. (Misyonerlik onlara göre serbest olmalı, yani bir hristiyan misyoner gelsin istediğini yapsın. -Zaten islam en büyük din olduğu için bir şey elde edemezmiş diğer misyonerler). Bu insanlar tehlikeli, istedikleri yapmak istedikleri güzel şeyler de var. Ama emelleri devlet yıkmak, yeni devlet kurmak...

Blogumuzun başlığı gibi her zaman doğruluk ve adalet peşinde olduk ve olacağız da... Özgürlüklerin herşeyin başı olduğunun da farkındayız. Açıkçası cumhuryietin sorunlu olduğunun ve düzeltilmesi gerektiğinin biz de biliyoruz. Çoğu şey 80 senedir çözülemedi, ama yavaş yavaş çözülecek hepimiz özgürleştikçe. Ama bu asla "Hoca Efendi" ve talebelerinin istediği gibi olmayacak, "hizmet" dediğiniz başarılı olamayacak!

Emre Altıntaş

Özel...Çok Özel!

2007-10-07T14:46:00.001+03:00

Bugün Hürriyet'ten Yılmaz Özdil'in yazısını okumasaydım açıkcası benim de haberdar olamayacağım "Özel Olimpiyat Oyunları" Çin'de başladı(mış).Hatta başlamış da bizimkiler de fırtına gibi girmiş.Öncelikle çok özel bir şampiyonumuz var;Durducan Nevruz.Yüzmede "altın" madalyayı boynuna geçirmiş Durducan kardeşimiz.10 yıl önce yüzmeye başlamış.4 yıldır da profesyonel olarak devam etmekteymiş.Yarışma öncesi heyecanlanan antrenörünü ve ailesini O yatıştırmış.

Tek başarılı sporcumuz ""O" değil.Aşağı da resmini gördüğünüz Bowling Milli Takımımız da "altın madalyayı ülkemize getirmiş.Milli marşımızı çaldırmış Çin'de.
Ayrıca Erkekler yüzmede 50 metre B kategorisinde yarışan İsmail Cem Aksu ve 50 metre A kategosinde yarışan Fatih Türkmen gümüş madalyayı boyunlarına geçirmişler.Bayanlar A kategorisinde yarışan Özden Turanlı da bronz madalyanın sahibi olmuş.
Basketbol takımımız ise fırtına gibi.İlk maçta Japonya'yı 22-14,ardından İspanya'yı 22-13 mağlup etmişler.İsviçre'ye ise tarihi fark atmışlar; 62-6.Bugün Belçika ile oynuyorlar.Bu aşamadan sonra ise final geliyor;Ukrayna-Yunanistan galibi ile.

Futbol takımımız da tıpkı basketçiler gibi hızlı başlamış;Türkiye :7-0: Almanya.Onların önünde daha çok maç var.
Voleybol takımımız ise 3.lük için Çin ile bir kez daha mücadale edecekmiş.

Açıkcası "Engelli" sözünü ne kadar hakediyorlar tartışılır.Bunca yıl bir spor dalında kendilerini geliştiriyorlar,emek sarfediyorlar,zaman harcıyorlar,buradan Çin'e kadar gidiyorlar.Engel tanımyorlar da "engelli" oluyorlar.Ben burdan "hadi ordan be" demek istiyorum.Tanım gereği olduğu için söylüyorum "engelsiz" diye addedilen bizler "bu yaz kesin her sabah koşucam len,hem de her gün 5 km yüzücem" şeklinde iddia larda bulunup bunu yapamazken,hatta bazen 200 metre ötedeki bakkala gitme(mek) için kılı kırk yararken,"hiç halim yok dışarı çıkamam şimdi" gibi bahaneler üretirken aslında engelin kafaların içinde olduğunu göremiyoruz.

Siz "özel insanlar"; size sadece "saygı" duyuyorum.

Oğuz Barlas

Not:Resimler üzerinden de anlaşılacağı üzere "Fanatik" Gazetesinden alınmıştır.Ayrıca bu yazının "mış" lı olmasına en az benim ilgisizliğim kadar etkisi olan mümtaz Türk medyasına selamları iletiyorum!

Çok üzgünüm...

2007-10-06T15:55:00.000+03:00

Nasıl oldu ben de anlamadım...Aslında anladım..Bi şişe benzinle arabayı çalıştırmaya çalışırken yokuş aşağı geliyor olmanın da etkisiyle oldu...Ya ama sen de bu hayattan bıkmışcasına "yeter artık" der gibi önüme önüme koşturuyordun...N'apabilirdim?..Frene bassam yokuşun sonu olduğu için araba duracaktı.Basmazsam arabayı çalıştırmış olacaktım ki basmadım!.Saniyeler içinde karar vermeliydim buna ve ben gitmeyi seçtim.Ama sen de istikrarlı bi şekilde arabanın çaprazından önüme önüme koştun.Aslında intihar ettin bence.Bi de üzerinden geçtikten sonra patilerinden birini havaya kaldırmışsın ya da kaldırmaya çalışmışsın.Çok kötü oldum bunu duyunca.Çok üzgünüm çoook!

Oğuz Barlas

Heves Mi Sandın

2007-10-05T02:07:00.000+03:00

Yeni yetme fantastik arabesk sanatçımız Oğuz Geben ilk videosunu "Heves Mi Sandın" adlı parçasına çekti. Klibinde oynattığı mankenle aşk dedikoduları ayyuka çıkan Oğuz Geben "Bunlar hep Mahsunizzetiboalişanözcan'ın uydurmaları. Bak Mahsunizzetiboalişanözcan çekil artık önümden, yeni bir star doğuyor, çekil önümden lan!" diyerek ünlü sanatçıya hodri meydan dedi.

Emre Altıntaş

Oğuz is çok sıradan

2007-10-04T21:03:00.000+03:00

Sıradan bi hayata sahip olmak bazımız için “dertsiz tasasız” bazımız için de “keyifsiz eğlenceden uzak” bir yaşam anlamına gelebilir.Sorunları içselleştirip,kanıksayıp,artık alay etmeye başlamışsak kendimizle,onlar da “hayatımızın bir normali” olmuşsa,çok konuşup çevremizdekilerle paylaş(a)mıyorsak eğer o zaman yaşanan da “sıradan” olmuyor mu halbuki.”Sıradanlık” kavramına takmış bulunmaktayım anlaşılacağı üzere, tabii ki hayat bağlamında.

“Dert” sözcüğü bazen “borcu için para bulamamak”, bazen “hastanede yatan yakını için gereken kanı bulamamak” bazen “akşam gideceği davete uygun kostüm bulamamak” bazen “öss’yi kazanamamak bazen de “sevmediğine kavuşamamak” için kullanılır.Hepsi “Hayrola Karadeniz’de gemilerin mi battı” sorulara cevap olabilir farklı farklı insan tipleri için.

“Mutluyum” mu ne zaman kullanırız? “iddia kuponu tutturduğumuzda”,”peşinden koştuğumuz kızla çıkmaya başladığımızda”,”terfi ettiğimizde”,”bi dersimizden AA” aldığımızda ya da “lastiğimiz patladığında yolda sağlam krikosu olan birine rastladığımızda (başıma geldi de oradan biliyorum).Bunların hepsi anlık ya da anlık olmasa genellikle kısa bir süreci kapsayan durumlar.Sıkı durun şimdi bombamı patlatıyorum;Bence “mutlu olma” ya da “dertli olma” durumu geçmişte yaşadıklarınızın,şu an yaşıyor olduklarımızın ve son olarak –ki bence en önemlisi gelecekte yaşayacaklarımızın toplamında hissettiklerimizin bir ürünüdür.Buradaki “anahtar nokta” “gelecekte yaşayacaklarımız.Denilebilinir ki “yaşama ihtimalimiz olan şeyler” üzerine peşin peşin sevinebilir miyiz ya da üzülebilir miyiz?Bu nokta asıl söylemek istediğim şeyi vurgulamak istiyorum;Hayat bir bütündür ve sadece bir kısmına bakarak ya da olaylara odaklanarak duygulara yön vermemeli bence.Böylelikle “aşırılılıkları” –duygular bağlamında- en aza indirmiş oluruz.Kulağa insan doğasına “aykırı” bi şiler söylüyormuşum gibi geliyor muhtemelen.Ben demiyorum ki “3 gün üst üste 5 sınav gireceğim” diye suratınızı asmamazlık ya da etrafınızdakilere asabiyet yapmayın ama o 3 gün sonrasında yapacağınız haftasonu tatilinde arkadaşlarınızla yapacaklarınızı düşünüp o anki duygularınız hafifletin.Ya da çok sevdiğiniz bi arkadaşınız hastanede yoğun bakımdayken sadece onu kaybetme duygusuyla üzüntüden kendiniz yiyip bitirmeyin.Geçmişte onunla beraber yaşadığınız acı tatlı anılarınız düşünerek olabildiğince yüzünüzü gülümsetecek şeyler hatırlamaya çalışarak ona güç vermeye çalışın.Onun hastaneden çıktığını ve beraber eskisi gibi hayatın tadını çıkardığınızı hayal edinin.İnanın bunu güçlü bir şekilde hissederseniz o da yaşamak için kuvvet bulacaktır.Diyelim ki sevgilinizden ayrıldınız o zaman n’apmanız mı lazım? Onun bu anlattığım paradigma çerçevesinde içindeki cevabı ise her şeyin ilacı"zaman" şeklinde olacaktır.Öyle bir durumda olabildiğince bencil olun,içinde sadece kendinizin olduğu geçmişiniz ve yine sadece kendininizin olduğu geleceği düşünün.Elbette hissettiklerinizi yok edemez ama hafifletir.

Yazdıklarım saçma olabilir,gerçekçi olmayabilir,dediğim gibi insan doğasına aykırı olabilir herkesin düşüncesine saygı duyuyorum ama benimki naçizane bir öneri sadece.Hayata bir bütün olarak bakın,gelecekteki mutluluklarınızı peşin peşin yaşayın,geçmişinizde sizi mutlu kılan hiçbir şeyi unutmamaya çalışın bakın ne kadar sıradan bir hayatınız olacak.

Oğuz Barlas

J'attendrai le suivant...

2007-09-30T22:45:00.000+03:00

Emre Altıntaş

Ankara

2007-09-30T13:56:00.000+03:00

"Ankara...Ankara seni görmek ister her bahtı kara" diye başlayacak değilim yazıma.Aslında kaderimi değiştiren bir şehir oldu burası.Başka bir okul,başka arkadaşlar,başka hocalar,bambaşka bir iklim...2 senem geçti ve benim için başlangıçta çok zor olmuştu alışmak.Bu şehir ve bu şehrin insanları hakikaten benim yıllarımı geçirdiğim bölgeden ve bizim oraların insanlarından çok farklıydı.Örneğin,bizim orda yabancı biri adres sorduğunda biz bildiğimiz kadarıyla anlatmaya çalışırız.Buradakiler gibi (en azından benim karşılaştıklarım öyleydi) cevap vermeden ya da soran kişinin yüzüne bakmadan yolumuza devam etmeyiz.Bunun yanısıra bu şehrin insanlarının suratları -teşbihte hata olmaz- "sponge bob" vari bir şekilde dümdüz.Merak ediyorum mimik denen şeyi Yaradan Rabb'im sizden esirgedi mi?.Haksızlık olmasın bütün Ankaralılar böyle değil elbet.Arkadaşlarım mesela -ki zaten öyle olmadıkları için arkadaşlarım- çok iyi insanlar.Zaten ben şuna inanırım,yaşadığın yeri güzel yapan o yerin coğrafyası kadar içinde yaşayan insanlardır.Bu bağlamda Ankara'yı yaşanabilir kılan -en azından benim açımdan- içinde yaşayan insanları dolayısıyla arkadaşlarımdır.Havasına,suyuna (ki yakında o da kalmayacak),mimaridan yoksun binalarına alışmak yıllarını Kıyı Ege'de geçirmiş herkes için zor olsa gerek.2 yıl geçirdim bir 2 yıl daha geçiririsem sıkılırmışım gibi geliyor.Ama hakkını yemeyelim bizim için Aydın'da "kar" yağması büyük bir doğa olayı idi.Burada "kar topu" oynamanın tadını da keşfettim ve tabi "kar yağmasının" sıradan bir doğa olayı olduğunun da:-).Biz derse girmezdik hocam kar yağdığında:-)...Hıı işte bi de bu "hocam" kelimesi.Dünya'nın herhangi bi yerinde bi gün bana biri böyle seslenirse o kişinin "Angaralı" olduğunu ya da en azından "hayatının önemli bir kısmını Ankara'da geçirdiğini" anlamamı sağlayacak hitap şekli.N'oldu "birader,amcaoğlu,baba" ya,hepsi "hocam" oluverdi:-).

Bi laf duymuştum;"ankara'da yaşamak, büyük şehir imkanlarıyla, küçük şehir hukukunu yaşamaktır" şeklinde.Aslında bu yazının başında anlattığım "adres sorma" mevzusu bu söze ters düşüyor ama haksızlık da etmeyelim bu şehre.Ramazanda kapı komşumuz ikramını esirgemez mesela.Ya da apartman kapısında karşılaştığın -kaçıncı katta bile oturduğunu bilmediğin" komşunla selamlaşırsın(eski yönetici bozuntusu hariç:-)).Bunların hep metropol kentlerinde unutulduğu söylenir ya.Demem o ki aslında garip bir şehir Ankara.Aslında Ankara'da Ankaralı sayısı bir Çorumlu,bir Kırıkkaleli,bir Kayserili,bir Konyalı toplamı kadar.O açıdan İç Anadolu'nun bir mozaiği belki de.

Bu şehir hayatımın en azından 3 yılını geçireceğim yer olacak bu sınıfın sonunda.Mezuniyet sonunda ayrılırsam bu şehirden kafamda "iyi" bir Ankara hatırası kalacak.Elbette sevdiklerim sayesinde,üzerine alınma Ankara!Ama yine de "Vega" dan gelsin;

yağmur dönerken kara
yavaşça süzülenler yola
araba dolusu bi tuhaf seven
şarkılar çalan söyleyen
sevenlerden biri ben
arkada bıraktığım sen
kim olduğumu biliyorsan
söylesen
ah yağmur dönerken kara
şarkılar var falımda
hepsi sana bu gece ankara
ah yağmur dönerken kara
yine yol var falımda
ister özle, yok istersen hiç hatırlama
sokaklar dolusu şekerle kar kokusu
tunalı'da gezinirken bizde bir kahvaltının tutkusu
acıkanlardan biri ben
arkada bıraktığım sen
kim olduğumu biliyorsan
söylesen

Oğuz Barlas

The Mummers' Dance

2007-09-28T02:43:00.000+03:00

Emre Altıntaş

Önemsiz Bir Açıklama

2007-09-28T02:17:00.000+03:00

"Bu yazıyı sadece içimi rahatlatmak için yazıyorum ve yazıyı aslında görmesi gerekenler görmeyecekler büyük ihtimalle."

O fotoğrafları koyarken asla kafanızda kurduğunuz gibi bir şey düşünmedim. Küçük bir insan değilim, asla küçük hesaplar peşinde koşmam... Ayrıca sizinle direkt olarak muhattap olarak kendimi küçültmek istemediğim için fotoğrafaları sildim, yerine kesilmiş şekilde kendi istediğim bölümleri koydum. Belki de bu kadar saçma şeyleri takmadığım için, biraz da sizin böyle saçma fikirlere kapılacağınızı tahmin edememem yüzünden o fotoğrafları dikkatsizce oraya koymuşum zamanında. Neyse istediğiniz olmuştur umarım, eğer zaten sizin dediğiniz gibi bir şey düşünüyor olsaydım daha farklı davranmaz mıydım? Sözlerime burda son verirken şunu özellikle belirtmek isterim; "sizden özür dileyecek de değilim, hatta ne haliniz varsa görün!!"

Not: Bu yazıyı buraya yazarak yer işgal ettiğim için okuyan herkesten ve özellikle Oğuz'dan özür dilerim. Umarım anlayışla karşılarsınız...

Emre Altıntaş

Morgıç ve Yukuki teyze

2007-09-24T21:34:00.000+03:00

2000'li yılların iktisatçısı olabilmek için piyasaları iyi okuyabilmek gerekiyor.Ben de nacizane iktisat son sınıf öğrencisi olarak kendimce son günlerde olan biten hakkında bi kaç kelam etmek istiyorum.Efendim öncelikle söylemekte fayda var ki 2000'li yıllarda olan biteni anlayabilmek için yapmanız gereken ilk olarak Amerikan ekonomisini sonrasında Japon ekonomisini ve son olarak da Güney Amerika'nın gelişmekte olan ekonomilerini (umarım bir gün refaha erecekler:-)) incelemek.

Son günlerde olup bitene bakarsak dünya ekonomisinin motoru durumundaki ABD'nin Merkez Bankası faizleri düşürdü başka bi deyişle parasını ucuzlattı.Neredeyse sokaktaki Simitçi Sam Amca'ya (benzetmem de art niyet aranmasın lütfen) bile 300bin dolarlık ev kredisi veren ve bu kredilerin taksitlerine güvenerek bunları paketleyip yatırım aracı haline getiren bankalar ile bunları alan hegde funds dediğimiz nerde yüksek getiri-yüksek risk bulsa girip para manyağı olan kuruluşlara akıttığı milyar dolarlar yetmezmiş gibi bir de piyasa faiz oranlarını indirdi Amerikan Merkez Bankası.Bir nevi ilk yardımı yaptıktan sonra şimdi de serum verdi hastaya.

Sonuçta koskoca FED diyesim geliyor ama nacizane bir şey söylemek istiyorum.Şimdi piyasalar yıl sonuna kadar asgari 0.5 puan daha indirim bekliyorlar ve bu da olacak gibi.Bu noktada belki de arka plana düşmüş gibi gözüken enflasyon gerçeği var Amerikan ekonomisinde.Faizleri %10 ve sonra gelecek olan muhtemel indirimlerle %20 lere varan oranda düşürmek enflasyon gerçeğini göz ardı etmek olur bence.Elbette bu işi benden bi milyon kere çok daha iyi bilen iktisatçılar var FED'de.Benimkisi sadece akıl yürütmek.Ayrıca Yale Üniversitesi'nden profesör Shiller'e göre (ki temmuz'daki krizden önce emlak piyasasına özellikle dikkat çekmişti) ABD'de de emlak değerlerinin daha da düşecek.Son krizde %6.5 değer kaybeden emlakların önümüzdeki Ağustos'a kadar %13 değer kaybedeğini öngörüyor.Bu tespitin gerçekleşmesi durumunda finans piyasasındaki krizin reel ekonomiyi ne derece etkileyebileceği kestirmek kolay değil.Acaba diyorum en kötü senaryo olan hem durgunluk hem de enflasyon yani iktisatta "stagflasyon" dediğimiz durum 2008'de ABD'de yaşanabilir mi?

İşin Japonya tarafında faizler %0.5 düzeyinde yani yen hala "sudan ucuz".Japon teyzeler bile borçlanıp Türkiye'ye,Brezilya'ya,Malezya'ya yatırım yapıyor.Bir zamanlar Türk Ev Hanımlarının borsaya hücum etmesi gibi.Dolayısıyla Türkiye adına Japon Yen'inden kaynaklanan bir sorun olmaz.Oradan "borçlanan" bize "ucuz dolarlar" alarak gelir, dolarını bozdurur ve borsamızda istediğini kazanabilir.

Efendim bütün bunlardan bahsettik.Umarım yazıyı sonuna kadar okuyanlar olmuştur:-).Türkiye ilgilendiren kısım ve olmasını istediğimiz senaryo şu:Tanrı ABD'yi korusun ve ekonomisine zeval vermesin öte yandan Japon ev kadınları manavdan 2 muz almak yerine bankalardan "yen" almaya -daha doğrusu borçlanmaya- devam etsin.Not düşmek de fayda var aslında ülkemiz için bu gidiş gidiş değil ama o başka bir tartışma konusu!Bu arada Türk hane halkı ne mi yapsın?Dünya'da her kriz sırasında itibar gören ve fiyatı yükselen 2 şey vardır; Altın ve Petrol.Evimize varil varil petrol koyamayacağımıza göre Altın en mantıklısı gibi duruyor şu an.Bi de unutmadan klasik yatırım aracımızı da göz ardı etmeyin yani Amerikan Dolarını!

Oğuz Barlas

Gerçek vs Rüya

2007-09-24T01:47:00.000+03:00

Rüya konusunu açtığın için öncelikle sana teşekkür ederim Oğuzcuğum. Aslında bu konu benim kafamı uzun süredir kurcalayan bir konu. Ancak ben daha farklı bir yönden yaklaşıcam.

Bütün insanlar, bebekler hatta bazı hayvanlar rüya görürler, gördüklerini hatırlasınlar ya da hatırlayamasınlar. Rüyaların aslında çok çeşitli sebepleri olabiliyor psikolojik, fiziksel ya da kimyasal. Tabi uykunun da evreleri var rüyalarımıza yön veren. Uykumuzun REM evresinde görülen rüyalarımızda tamamen gerçekten olayları yaşıyormuş gibi görüntüler belirir beynimizde. Long Term Memory dediğimiz uzun dönemli hafızadaki bilgilerin açığa çıkmasıyla oluşan bu rüyalarımızda vücudumuz da bazı görüntülere tepki verir (örneğin yüksek bir binadan düştüğümüzü gördüğümüzde yere düştüğümüz andaki vücut tepkisi yatakta uyurken de gerçekleşir).

Peki gerçeği nerden biliyoruz. Yani rüyalarımızla gerçek hayatı birbirinden nasıl ayrırıyoruz. Bazen rüya içinde rüya gördüğümüz olur (benim oluyor açıkçası). Peki şu an gerçek addettiğimiz gerçekliğin rüya olma olasılığı nedir? Günlük yaşamımız da bile gerçek sandığımız yanılsamalar içine girebiliyorken, bu günlük yaşamımızın gerçek olduğu konusunda da yanılıyor olamaz mıyız. Yani bu gerçeklik aslında çok komplike bir rüya da olabilir. Kuantum paradigmasının bakış açısıyla yaklaşırsak gerçek hiç bir zaman tek değildir ve gerçeğe ulaşmak farklı yollardan gerçekleşecektir. Bu yüzden hepimiz dünyayı farklı şekillerde algılıyoruz, ve gerçekleri kendimize göre belirliyoruz bir şekilde. Bu algısal farklılıklar aslında mutlak gerçeğe ne kadar uzak olduğumuzun ve koca bir rüyada olduğumuzun kanıtı. Kimse bu rüyadan kaçmak istemez, hatta bu rüyayı korumak için elinden geleni yapacaktır. Ama sonuçta bu rüya da birgün bitecek, ve bizi gerçek yaşamımız bekliyor olacak...

Emre Altıntaş

Yalan Rüya

2007-09-23T22:55:00.000+03:00

Rüyaların bir anlamı olduğu konusunda artık iyice şüpheleniyorum.Yer,zaman,mekan ve kişi kavramı bu derece bağlantısız olabilir ancak.Farazi olarak küçükken mahallede beraber futbol oynadığım arkadaşımla üniversite kampüsünde çimlerde oturup bi şiler yiyebiliyoruz.Ya da şu olabiliyor;Artık alakam kalmayan ya da görüşmediğim insanlarla -eski günlerdeki gibi- muhabbet edip konuşuyor olabiliyorum.Aslında bu yazıyı yazmamı sağlayan bu gece gördüğüm bi rüya.Ayrıntının bi önemi yok tabi ama yukarıda tanımladığım durumları örnekleyen bi rüya gördüm yine.Hissetmediğim şeyleri bana yeniden hissettirdi.Bi rüyanın böyle bir gücü olabilir mi?Unutmayı başardığımız -ya da öyle sandığımız- insanları,duyguları bir gece ansızın bize hatırlatarak bizi tekrar geçmişe götürebilirler mi?Mahallede artık hepsi bir yere dağıldığı için görüşemediğimiz arkadaşlarımızla tekrar futbol oynayabilir miyiz ya da kendisine eski duygularımızı hissetmediğimiz bi insana tekrar aşık olabilir miyiz? Artık "olmayanı" "olur" yapabilir mi rüyalar?Ya da artık gerçekleşemeyeceğini bildiğimiz şeylerin mi rüyasını görürüz?Fantezi -her ne kadar Türkçe olmasa da- "rüya" nın karşılığı olabilir mi acaba?Çok soru sordum biraz düşünün siz.O değil de şu rüya gerçek olsaydı güzel olurdu ama şimdi değil, zamanında yani geçmişte!

Oğuz Barlas

evlerinin önü boyalı direk ~ flamenco

2007-09-22T19:06:00.000+03:00

Emre Altıntaş

Kardeş Kavgası

2007-09-21T22:21:00.000+03:00

Aslında ben de ablamla çok kavga ederim de burada bahsi geçecek olan biraz mitolojik :-)....Bu yazıyı şu an yazıyorsam "yaz" mevsimini ve dolayısıyla Kuşadası'nı özlememdir sebep.Sonra kendime de "neden Kuşadası'nın eski güzelliği kalmamışken ben hala özleyebiliyorum?" diye sormam.Sorunun cevabı basit çünkü orası "bizim oralar".Fakat bilinmesi gereken başka bir şey de "bizim oralar"da hala -yerlilerin dışında- çoğu kimsenin bilmediği gezip görülmesi gereken yerler de var.Bunlardan birisi de Zeus mağarası.Zaten yazıyı yazma sebebim de ortaya çıkyor bizim oraların reklamını yapmak!Dilek Yarımadası Milli Parkı'nın girişinde yer alan mağara Gök Tanrısı Zeus'un, kardeşi denizin mutlak hakimi Poseidon'u kızdırdığında -bu arada psikopat bi abisi varmış kızdırıldığında denizleri kabartıp alt üst edermiş,toprakları sarsarmış- saklandığı bir yermiş.Ayrıca bi güzel dinlenip yıkanırmış.Aslında Zeus'un da hikmeti var göğü inletip yağmuru yağdıran bir zat-ı muhterem fakat abi hürmetine el kaldırmıyormuş sanırım.Efendim,Zeus Mağarası içinde 10-15 metre derinliğinde bir su birikintisi de var.Hani birikinti dediysem girilip yüzülüyor bayağı.Zaten Güzelçamlı halkı da denizin uygun olmadığı hava şartlarında -bir nevi zeus oluyorlar ve onu yad ediyorlar:-)- mağara girip yüzme ihtiyaçlarını burada gideriyorlar.Şunu da söyleyeyim içindeki su tatlı ve tuzlu suyun karışımından oluşuyor.Maden suyuna benzetiliyormuş tadı da.Bu arada mağara içindeki kayanın dibinden -ki bu 4 metre dalmayı gerektiriyor- çıkan çamur yüzlere sürülerek güzelliklere güzellik katılıyor.Fakat bu çamur kısıtlı miktarda olduğundan yetişenin elinde pardon yüzünde kalıyor.Son bir not mağaraya girildiğinde Zeus'un yüzünü görüyor gibi oluyormuşsunuz."Mış" lı konuştum zira ben de daha mağaranın içine girmedim hep dışardan şöyle bir baktım sadece:-)

Oğuz Barlas

verba volant scripta manent

2007-09-21T00:09:00.001+03:00

Yazmak gerek efendim yazmak! Çünkü söz uçar yazı kalır. Aslında çoğumuzun bildiği bir laf da pek uygulamıyoruz. Ya da bi dakika niye sizi suçladım ki ben,bunu yapmayan benim.Bugün Merkez Bankası stajımın 4.günün de konuşmacılardan Doktor Levent Bey'in bir uyarısydı bu bize.Biz diğer konuşmacılar da olduğu gibi kendisini dinleyecektik fakat konuştuklarının ayrıntısını ertesi gün unutacaktık:-)Bu durum Levent Bey'in hoşuna gitmedi ve bizi stajı ciddiye almamakla suçladı.Aynı şekilde
bir uyarıyı yine eski bir Merkez Bankacı olan bir önceki başkan Süreyya Serdengeçti
de yapmıştı 2006 yılında katıldığımız bir panelde.Çünkü kendisinin de küçük bir not
defteri vardı ve diğer panelistlerin konustuklarını ve sorularımızı not alıyordu.Demek Merkez Bankacı'ların böyle bir takıntısı varmış demekten ziyade hatayı elbette kendimde gördüm tekrar.Sonuçta aynı hatayı iki kez yaptım.Bu arada aklıma blogu da ihmal ettiğim geldi.Yazmıyordum çünkü.Acaba insan yazmadığında çok mu mutludur ya da kederli?Ya da üşenmişlik duygusu muydu beni uzaklaştıran.Yazmak
aslında bir nevi karşınızda sizi hep dinleyen bir dosttunuz varmışcasına içinizi boşaltmanızı sağlayan bir araç.Ayrıca Levent Bey'in uyarısı da çok yerindeydi tabii ki.Ordaki durumda yaşanmış tecrübelerin aktarılması söz konusuydu ve belki de orda bahsi geçen bir olay bize 1 yıl sonraki muhtemel iş mülakatımızda ya da hayatın bambaşka bi yerinde avantaj sağlayacaktı.O yüzden efendim yazınız,naptığınızı nedüşündüğünüzü,arkadaşınızı,aşkınızı kısacası hayatınıza dair her şeyi yazınız.Yazın,hem yazın hem de kışın:-)

Oğuz Barlas

Platonik

2007-09-19T04:57:00.000+03:00

Emre Altıntaş

Ne istedin ulan elin garibinden, öyle de çok seviyordu ki seni...

2007-09-19T03:18:00.000+03:00

-Senden özür dilemeye geldim... Beni affet.
-Yok canım, affedecek bişey yok ki.
-Var! Ben budalanın biriyim, seni anlayamadım. N'olur, olanları unutalım.
-... Peki...
-Ah, bin arabaya.
-Niye?
-Balayına gidiciz!
-Ama bak bu sefer güvey olurum, olur mu?
-Olur, peki.
...
-Biniyim mi?
-Hıhı.

(oldu, en sonunda oldu, bim bam bom
rüyalarım gerçek oldu, bim bam bom
duyduk duymadık demesin hiç kimse
işte ilan ediyorum herkese!

oh, oh oh, çok şükür dostlar
benim de artık bir sevgilim var
hırsından çatlasın düşmanlar
şimdi benim de bir sevdiğim var

kim demiş "kimse ona bakmaz" diye
"kimse onu koluna takmaz" diye
"evde kalmaktan kurtulamaz" diye
çatlasın, patlasın, dönsün deliye...)

Şu an boğazım düğüm düğüm, ama huzur dolu bir gülümseme var suratımda :) Şeyi izledim, şu filmi... Hani var ya canım Kemal Sunal ile Meral Zeren'in oynadığı.. Yaa hatırlayamadınız mı? Doğru, aslında ikisinin birlikte oynadığı bir sürü film var. Ama ben şeyi diyorum "ŞAŞKIN DAMAT"ı. Çok güzel film allah için!

"Bir üçgenin yüksekliklerinin aynı noktada kesişirler." Bu ne demektir yaa?

Kemal Sunal'ın yine üstün oyunculuk yeteneğini gösterdiği ilk dönem filmlerinden Şaşkın Damat, hatta Hababam Sınıfı serisinden de önce. Kemal Sunal bu filmde oynadığı saf ve temiz Anadolu genci tiplemesiyle insanı güldürürken, aslında bayağı da hüzünlendiriyor (filmde kendimle bağdaştırdığım ve belki de filmi sevmeme neden olan karakter). Film başta çok çarpıcı bir sahneyle başlıyor zaten: Apti, (Apti'nin tabiriyle) Küçük Hanım'ın odansından içeri güller fırlatır, Küçük Hanım Uyanır ve pencereden bakar. Apti "Günaydın Küçük Hanım" der, bütün saf temiz ama trajik sevgisiyle (yine düğüm düğüm oldu boğazım). Film birçok yerinde komik ama yine de hüzünlü karelere sahip. Fakat filmde öyle bir denge tutturulmuş ki, kahkahalarla gülmemek ve gözlerinizin dolmaması için çok çaba sarfetmeniz lazım.

Ne istedin ulan elin garibinden, öyle de çok seviyordu ki seni...

Burda filmde oynayan çocuk oyuncudan bahsetmeden geçemeyeceğim açıkçası (Gerçi şimdi eşşek kadar adam olmuştur ama :)). Bugün televizyonlarda gördüğümüz çocuk oyuncularla asla karşılaştıralamaycak bir oyunculuk sergilemiş filmde. Sezercik'ten de bir adım ötede aslında, gerçek bir çocuğu yansıtmış diğer oynadığı filmlerde de ("Canım Kardeşim"de oynadığını hatırlıyorum bu veledin; o filmi izlerken de, komedi olcak sanmıştım küçükken, çocuk ölmüştü dumur olmuştum).

Sana bi çift sözüm var... Eşşoğlu eşşek. Oh be!

Son olarak filmin imdb'den arakladığım bilgilerini de vereyim.

ŞAŞKIN DAMAT (1975)

Yönetmen: Zeki Ökten
Oyuncular:
Kemal Sunal
Meral Zeren
Ali Şen
Bülent Kayabaş
Ayfer Feray
Kahraman Kıral
OST:
Yasemin Kumral - Bim Bam Bom

Emre Altıntaş

Hapı yutmak ya da yut(a)mamak!

2007-09-06T21:53:00.000+03:00

...Hakikaten işte bütün mesele buymuş...

21 yaşındayım ve ilk defa baş ağrısıyla tanışıyorum. Aslında sorun yarısı çürükten görünmeyen dişimde amma velakin sinirlerim kafama transfer ediyor ağrıyı hepten...İlaç nedir,başağrısı nedir,ağrı kesici nedir bilmezdim. Öyle her ağrı kesiciyi de kabul etmiyor vücut. Cataflam diye şeklen bonibona benzeyen bi şi geçiçi de olsa ağrılarım kesiyor. Asıl ilginç olan dün başıma geldi.Yaklaşık 2 haftadır başımı gülle gibi hissetmeme sebep olan ağrıdan beni kurtaran "cataflam" adlı ilacımı yutamadım:-). İlacı aldım ve dilime koydum sonra da suyumu yudumlamıştım her zamanki gibi fakat küçücük draje dilimin etrafında dolanıyordu:-)..yutamadım. Bayağı bi ağzımda kaldı sonra böğürmek zorunda kaldım:-) ( ya da ona benzer bi şi yaptım). İkincisini elime aldım aynı işlemleri tekrarladım ve yine yutamadım:-). Bu da çöpe gitti!.. Sonra da ben pes ettim." Almıyorum ulan ilaç milaç" diyerek kutuyu da bi kenara bıraktım ve geri kalanları da heba etmedim. İlginç olan ise şimdi geliyor;10 dakika sonra başağrım kesildi ve dünden beri başım ağrımıyor. (Aman nazar değmesin). Sanırım vücudum da artık yeter dedi 2 haftalık ağrı kesici bombardımanına:). Demek ki hapı yutmak gerçekten de kötü bi şiymiş. Belki de haksızlık ediyorum 2 haftadır gün aşırı da olsa sorunuma çare olmuştu. Yok yok hapı yutmadm bu sefer o iyi oldu:-)

Oğuz Barlas

kaos olamayınca gelen kaos

2007-09-04T23:51:00.001+03:00

Biraz daha bekleyip son maçtan sonra yazmayı planlıyordum bu yazıyı. Ama dayanamadım yine. Bu yazıyı yazarken bir yandan da düşünüyorum hani basketboldan çok mu anlıyorum. En azından Hıncal Uluç kadar anlıyorumdur galiba :)

Basketbol Milli Tkımımız İspanya'da çok kötü oynuyor ve bu akşam sıradan bir takım olarak görülen Almanya karşısında - Nowitzki karşısında mı demeliydim acaba:) - ağır bir yenilgi aldı. Gerçi dünkü maçtan sonra bu maçın ilk yarısını izledikten sonra maçtan sıkıldım ve daha faydalı birşey yapıp "lö fabula destan dö ameli pulan"ı izledim. Ama Efes Cup'tan beri takip ettiğim kadarıyla ortada bir takım yok, herkes kendi havasında. Özellikle geçen seneki kadroya dahil olan "NBA yıldızlarımız".. Geçen seneki takımımız çok savaşan, yenilgiyi kabul etmeyen, aslında çok da ahım şahım oynamayan ve oyunu öyle domine etmeyen; ancak bir kaos ortamı yaratıp bu kaostan karlı çıkan taraftı. Bak yeni bişey geldi aklıma, geçen sene kaos sistemi uyguluyoduk biz yaa... Ve en azından başarılı uyguluyoduk bu sistemi. Bu sitemin ana özelliği genç ve hırslı oyuncularımızın olmasıydı. Uzunlarımız Ermal, Kerem, Kaya, Semih boyalı alanı bir mikser gibi karıştıran ve orayı bozan oyunculardı. Ersan, Serkan ve İbrahim sayı yükünü çektiler takımımızda. Oyun kurucu olarak başta Kerem, daha sonra da Ender ve Engin'de takımı bir orkestra şefi gibi yönetince, her maçta farklı bir oyunucumuz yıldızlaşıyordu. Yani bir takımdaşlık olgusu vardı. Benchte otururken bile oyuncular takım halinde heycanlanıyorlardı. Peki bir senede nasıl oldu da bu takım gitti, ölü gibi oynayan 2002'deki ve 2005'teki hastalıklı takımlar geri geldi? Bence bunun en büyük sorumlusu tabi ki Tanjevic, çünkü çok fundamental şeyler (örneğin belirli bir hücum organizasyonumuz yok, defansta boyalı alan zaafımız var) eksik takımımızda. Bu da antrenman eksikliklerini gösterir. Ayrıca maç esnasında zırt pırt oyuncu değişiklikleri yaparak kafasında bir takım dahi oturtamadığı görülüyor. Fakat oyuncularda da problem var. Bence bu takımın ve kaos sisteminin oyuncusu değiller Hidayetle Mehmet. Yani NBA'de alışık oldukları oyunla yakından uzaktan alakası yok bahsettiğim geçen seneki oyunumuzla. Onlar bu sisteme dahil olamayınca çarklar bir anda bozuluyor. Suçun hepsini onlara yüklemek istemiyorum tabiki. Çünkü diğer oyuncuların da onlardan geri kalır yanı yok. Mesela Engin Atsür nasıl bir oyun kurucudur ya? Bu kadar kötü oyun mu kurulur. Nerde Kerem Tunçeri, niye kadroya çağırılmadı. Bence milli takımımızın asıl kadrosu bu olmamalıydı. Baştan sona yanlışlar içindeyiz ve bütün hazırlık maçlarında da çok açık şekilde ortadaydı. Hıncal Uluç'a laf ettik başta ama doğru söylediği birşeyi burda tekrar etmek istiyorum. 90 Dakika'da kendisine sormuştu Fuat Akdağ "Efes Cup'ta final oynadı takımımız, nasıl buluyorusunuz?" diye. Hatırladığım kadarıyla şöyle demişti, bu takım oyun falan oynamıyor. Hiç bir hücum planı yok, sadece üçlük atıyor girerse kazanıyor ve şimdiye kadar kazandı, ya girmezse nolcak demişti. Evet artık girmiyor, herkes sırayla denediği halde.

Muhtemelen yarın da bizi bir hezimet bekliyor... Umarım artık milli takımızda bir sistem, oluşur ve sisteme uygun oyuncular alınır, yıldızlar da bu sisteme dahil edilir, dahil olmayan yıldızlar da bi güzel çağırılmaz.

Emre Altıntaş

Yedin Bitirdin Beni!

2007-09-02T11:54:00.000+03:00

Ve işte karşınızda 2.Pazar yazım! Bu hafta da “kadın-erkek” ilişkilerini hayvanlar aleminden güzel örneklerle irdelemeye çalışacağım:-) Efendim uzatmadan konuya gireyim;Siz hiç çiftleşen “peygamber devesi” ve akrabası “Çin Devesi” gördünüz mü? Evet ben de görmedim:-). Erkeğimiz dişinin tepesinde bir helikopter edasıyla çırpınıyor (onların aleminde kesme olayı böyle tepeden bakarak oluyor sanırsam,tabi her açıdan görme fırsatı oluyor:-)). Çok geçmeden dişisinden olumlu sinyali alan erkeğimiz dişinin sırtına yapışıveriyor:-). (Bundan sonrası ayrıntıya giriyor elbette bahsetmeyeceğim neler olup bittiğinden). Sonrasında ne oluyor derseniz erkeğin kafası kopuyor. ”Hoppallaa” dediğinizi duyar gibiyim ne güzel meşk ederlerken ne oldu da canileşiverdi dişimiz:-). Kafasıyla kalsa keşke! Vücut uzuvlarından sadece kanatları bırakıyor artık olarak:-). “Yedin bitirdin beni Melahat” gibi serzenişleri de ortalama bir Türk Erkeğinden duymaz mıyız hep?

Bir de Avustralya örümcekleri var…Bunlar da dişileriyle 8 saat flört ettikten sonra -hızlı yaşıyor bu hayvanlar alemi bayağı- çiftleşme safhasına geçiyorlar.Erkeğin Hakk’ın rahmetine kavuşması durumu bu türde de mevcut ama farklılıklar var; bir kere genellikle ikinci bir hakları var:-).Nasıl mı,efendim birincisi birleşme sırasında erkeğin göbeğinin ortasında bir kemer oluşuyor ve kalp gibi yaşamsal organlar vücudun alt kısmında kalıyor.Dişimiz üst kısmı yerken alt kısımdaki yaşamsal organlar erkeğimizin canlı kalmasına yol açarken ikinci döllenmeye de imkan sağlıyor.Bu arada aktarmayı unuttuğum küçük bir ayrıntı daha var;erkek organ dişinin spermleri aldığı kanalı tıkıyor:-) yani dişimizin başka bir erkekle yekvücut olması namümkün:-). “Senin için ölürüm hülya’m” şeklinde bir anlayışın ürünü olsa gerek bu durum da.Sonuçta hakikaten de ölüyor.

İyi “Pazar”lar

Oğuz Barlas

Staj Dedikleri

2007-08-30T14:50:00.000+03:00

Üniversite öğrencilerinin kabusu…Aslında biraz ağır oldu bu cümle.Kabus demeyelim de angarya diye adlandıralım.Çünkü çoğumuz için “yapılması gereken” ve çoğu zaman da “amacına hizmet etmeyen” bir durum.Girdiğiniz kurumun işleyişini öğrenmek için girersiniz,az da olsa işin ucundan tutmak istersiniz ama genelde yaptığınız “fotokopi çekmek”tir ya da “internette gezinmek”.Benim için zorunlu olmasa da bu yaz son sınıfa geçmeden ben de bu stajyer olma durumunu tecrübe etmek istedim.Doğuş Otomotiv çatısı altında başladığım stajımın tam ortasındayım şu an.Bu arada 30 Ağustos ilk defa benim için “Milli Bayram”dan öte bir şey zira bu yazıyı resmi tatil sayesinde kaleme alabiliyorum.Stajdan bahsedecek olursak aslında çok da ümitli değildim.”Ümitli”den kastım şirketin “getir götür” işlerinden başka bir şey yapmayacağımı sanmak.Yine de iş yaşamına ufak bir giriş olur diye tatilimden büyük bir fedakarlık yaparak! Ağustos’un 20’sinde Ankara’ya gelmiştim.Neyse,ilk haftada otomobillerin özellikleri hakkında bilgi öğrenmek ve bunları müşterilere aktarmakla geçti.Sonrasında “Volkswagen Doğuş Finans”’a yatay bir geçiş yaptım.(Kaderim oldu bu benim,ömrü hayatım boyunca 8 okul değiştiren bu vücut 3 hafta duracağı yerde bile departman değiştiriyor).Efendim burada biz araba alanlara kredi veriyoruz.Çok iyi çalışma arkadaşlarım var;Gülçin Hanım ve Serap Hanım.Sağolsunlar daha önce iş günüm olarak bildiğim Cumartesi’mi de tatil yapıverdiler.O değil de kardeşim araba alanların hiç mi parası yok,nerdeyse herkes kredi alıyor ya.Olayın bu yönünü daha sonra bir “iktisatçı adayı” olarak incelemem gerekecek.Kimin parasını harcıyoruz biz?.Konuyu dağıtma Oğuz!.Bu arada “vdf” çatısı altında kredi işlerinin nasıl döndüğü hakkında her türlü bilgiye de vakıf bulunuyorum.Dün ise gerek vdf’nin öğleden sonra pek işi olmaması dolayısıyla gerekse “satış destek” departmanından Ezgi Hanım’ın çok yoğun olması sebebiyle kendisine yardım etmeye çalıştık elimizden geldiğince.Lafın özü,bu staj sandığımdan daha da eğlenceli geçiyor gerek çalışanların bize çok samimi davranması gerekse bölümden birkaç arkadaşımın da burada staj yapıyor olması sebebiyle staj süresinin nasıl geçtiğini anlamıyorum desem abartı olmaz.Dün akşam “satış departman”nından Ahmet Bey’in davetiyle çalışanlarla halı saha maçı bile yaptık.Matrak futbol tadında bi maçtı:-)Neyse ben lafı daha fazla dağıtmadan yazımı burada bitireyim,uzun yazılardan ben de hazzetmem zira.

Hoşcakalın.

Oğuz Barlas

Tebrikler, ama...

2007-08-29T23:40:00.001+03:00

Beşiktaş ve Fenerbahçe şampiyonlar ligi öne elemelerini geçtiler. Peki gruplarda rezil olmıcaklarını kim garanti edecek?

Emre Altıntaş

Şakir Süter vefat etti

2007-08-27T13:27:00.000+03:00

Öncelikle ailesine sabır ve baş sağlığı dilemek istiyorum. Televizyonu açtım ve bir anda ekrandaki yazıyı okuyunca şok oldum: "Şakir Süter'i kaybettik"!

Hergün takip etmeye çalıştığım, severek okuduğum bir köşe yazarıydı kendisi. Aslında Şakir Süter'i okumaya ortaokul çağlarımda, sırf köşesinde yer verdiği küçük fıkralar yüzünden başlamıştım. Gün geçtikçe köşesini okurken düşüncelerinin her zaman kendi düşüncelerimle örtüştüğünü farkettim.. O benim açımdan bir nirengi noktasıydı. Şimdi yok, eksikliğini muhakkak hisedeceğim...

Ailesine tekrar baş sağlığı, kendisine de allahtan rahmet diliyorum...

Emre Altıntaş

ibne hakeemmmm!!!

2007-08-26T23:30:00.000+03:00

10 dakika önce geldim eve.. Yüzümde muzaffer bir komutanın gülüşü var hala (salak salak sırıtmak nasıl bu kadar güzel anlatılabilirdi ki?). Çok zorlu bir maçı kazandık, niye böyle mutlu olmayayım ki? 2-1 yeniliyorken, sonuçta 3-2 galip bitirdik. Denizli - Manisa mçından bahsediyorum.

Aslında maçın başında çok bişey anlamyamadım, oturduğumuz yer biraz köşeydi de. Denizli Atatürk Stadı'nı bilenler için söylüyorum, yola bakan kısımdaki kapalı tribünün sol köşesindeydi yerimiz. Hani şu kodomanların oturup hiç bağırmadan izledikleri alt kapalı.

Maça aslında gayet iyi başlamıştık. İlk gol Julio Cesar'ın ayağından 12. dakikada geldi. İlk yarının son 10 dakikasına girerken kaleci Souleymanou'nun aptalca hatası yüzünden 1-1 beraberlik geldi maça. Halbuse gayet de iyi oynuyorduk o dakikaya kadar. İkinci yarı başladğındaysa Denizlispor adeta dökülüyordu. Ve gol geliyorum diyerek dakika 55 de geldi. Takımımız adete dağılmıştı, belki Manisa o dakikalarda farkı kaçırdı. Takımın beyni olan Yusuf solda Fatih Egedik de sağda adeta kötü oynama konusunda yarışa girmişlerdi. Neyseki 70. dakikadan sonra toparlanan takımımız 10 dakika içinde Kratochvil ve Yusuf Şimşek'in ayaklarından 2 gol buldu. Son 10 dakika açıkçası geçmek bilmedi, ama dikkatli savunmamızla maçı 3-2 kazandık.

Sorcaksınız "ee iyi güzel anlatıyosun da, niye ibne hakem yazdın başlığa?" diye. Hemen söyliyeyim, ikinci yarı oynanırken bir ara kendimi ayağa fırlamış, "İbnneeee hakeeeeemmmmm!" diye avaz avaz bağıırırken buldum :) Hani bazen başınıza gelir ya herkes susar, donar herşey.. İşte bir kaç saniye dünya durdu sanki, sonra birden bütün o kodamanlar hakeme sövmeye başladı, yaşlı yaşlı amcalar falan. Nasıl sövmesinler, bu kadar yanlı bir maç yönetilemezdi, ve bir yerden sonra insan patlıyor ama yani!

Şimdi Denizlispor 3 maçta 4 puanla 9. sırada. Fakat oynanan oyun aslında hiç de iç açıcı değil, belki de düşme potasının en büyük adaylarından biri Denizlispor.

Ya o değil de hakkem cidden ibneydi be kardeşim!

Emre Altıntaş

Pilotsuz Uçak!

2007-08-26T18:45:00.000+03:00

Sabahki yazımı yakın zamanda görüşmek üzere diye bitirmiştim. Bu kadar yakın olacağını bilmezdim. Biz diyoruz Pazar günü dünya sorunlarından bahsetmeyelim,insanların canını sıkmayalım,orfoz balığıydı,mizahtı,aşktı vs ama hemen yanıbaşımızda Irak'ta -artık olağan hala gelen- bombalama ve ölüm vak'aları son bulmuyor. Dediğim gibi artık bombalamalar o kadar sıradan ki Londra'da, Washington'da, Paris'te 50'den fazla ölümle sonuçlanmayan saldırılar haber bültenlerine giremiyor. Ama bu seferki farklı. Anadolu Ajansının akşam saatlerinde geçtiği habere göre 7 sivil ölmüş ve 5'inin yaşları 4 ila 8 arasında değişiyormuş. 4 ila 10 yaşlarında 3 çocuk da yaralıymış. Teknolojiye bakar mısınız; PİLOTSUZ UÇAK! Tamam amerikan uçaklarına silah açanlar çocukların bulunduğu eve girmiş olabilir, onlar da Allah'ından bulsunlar ama her şeyi bu kadar teknolojik yapınca girilen evde başka kimlerini olduğunu hesaplayamıyorsunuz! Ne diyeyim birileri artık cehennemi bile haketmiyor!

Oğuz Barlas

Orfoz Balığı

2007-08-26T13:33:00.000+03:00

Pazar yazıları genelde dünyevi sorunların yanından bile geçilmediği,insanı okuyunca gülümseten ya da şaşırtan yazılar olur.İncelendiğinde şu görülecektir ki bu yazıların karakteristiği kadın-erkek ilişkileri üzerine olmasıdır.Bu da benim ilk pazar yazım ve ben de bu bağlamda kadın erkek ilişkilerini daha önce pek de ele alınmadığını düşündüğüm şekilde incelemek istiyorum.Sizlere Hz.Adem ve Havva'dan beri büyük bir sorunsal olmuş bu konuyu orfoz balığı özelinde anlatmak istiyorum.(Kabul edin iyi bi giriş yaptım:-))Bu canlımız doğduğu zaman herhangi bir cinsiyete mensup olmuyormuş.Bu süre 8 yıla denk geliyor.Kim kimi yiyor,dişi olup istediğimi mi yaptırayım yoksa erkek olup hükmedeyim mi derken dişi olmaya karar veriyor.Laf aramızda bayağı hafifmeşrep bir dişi oluyormuş.Hani yuvasından çıktığında en az 10 erkek sağrısından takılırmış peşine:-).Yaklaşık 10 yıl dişiliğin tadını çıkaran orfoz balığı 18 yaşına geldiğinde boyunun da uzamasından mütevellit "noluyoruz lan" nidaları eşliğinde dişilik organlarını görmezden gelerek(gerçekten de kayboluyor hakkını yemeyelim) erkekliğe yatay geçiş yaparmış.Bu sefer kovalayan tarafına geçen canlımız ortalama 60 yıl olan hayatının geri kalanını "delikanlı" olarak geçirirmiş.Buna doğru yolu bulmak mı denir ne denir?Aslında sorarlar adama "birader sen 10 yıl boyunca ne yaptın bi anlatıver geçmişini diye" :-).

Bir değerlendirme yapmak gerekirse bu canlı dişiyken bir zamanlar dişi olan başka bi canlıyla çiftleşiyor.Bunun evladından ne beklersin?Erkekken de gelecekte kendi gibi erkek olacak eşiyle yaşıyor.Bu nasıl bir ilişki böyle.Evlerden ırak:-).Son olarak aklıma takıldı da orfoz balığı yemek caiz midir acaba?

Yakın zamanda tekrar görüşmek dileğiyle.

Oğuz Barlas

sevildiğim zamanlar birer öykü oldular...

2007-08-25T23:46:00.000+03:00

Bazen bir şarkıya takılırsınız, bütün gün o şarkıyı dinlersiniz, hatta ertesi gün ve sonraki gün de... İşte bugün yine o günlerden biri benim için. Pinhani'nin "Unutuldular" şarkısı.

Nerden çıktı bilmiyorum, daha önceden de playlistimde çalardı bu şarkı ve beğenerek dinlerdim arka arkaya bazen. Ama niye takıldım kaldım sadece bunu dinliyorum anlamadım :$

Sözleri belki de bugün tekrar vuruyor beni.. (Yine mi dumurlardayım allah kahretsin!) Şarkının sözleri cidden insanın aklını başından alıp, elini kolunu bağlıyacak cinsten. Beni en çok etkileyen kısmı ise şarkının sonundaki kısım..

Sevildiğim zamanlar birer öykü oldular
Meraklı çocuklara anlatıldılar
Aynı olduğu gibi, yaşandığı gibi unutuldular

Şarkının bu kısmında eski sevgililerim aklıma geldi, sevildiğim zamanlar, şimdi unutulmuş olan zamanlar... Peki ya ben öyle düşünüyorsam sadece? Yani gerçekten de sevilmiş miydim? Yaşadıklarım, zaten o zamanlar bile kafamda kurduğum bir hayal dünyasından ibaret miydi? Ama neyse, ben en azından hayal de olsa, masal da olsa bişeyler yaşadım kendimce. Ve inandığım masallar şu anda unutuldular...

Not: Bu yazı aslında dün yazılmış olup, yazının saçma olduğu düşüncesiyle tarafımdan silinmiştir (daha doğrusu silindiği sanılmıştır). Bugün taslaklarda Oğuz'un yazıya rast gelmesi ve cesaretlendirmesiyle yazı tamamlanmış ve yayınlanmıştır. TEŞEKKÜRLER OĞUZ!

Emre Altıntaş

Herkese merhaba…

2007-08-25T23:05:00.000+03:00

Bugün burada yolları 2 yıl önce coğrafi olarak ayrılmış fakat sanal dünyanın verdiği fırsatlar sayesinde bağları kopmamış 2 gencin, yine sanal dünya yardımıyla fikirlerini, yaşadıklarını, fotoğraflarını, sevdiklerini kısacası yaşamlarını paylaşmalarına şahit oluyorsunuz. İçimizden geldiğince aktüaliteden kopmadan ve samimi şekilde her şeyi burada paylaşacağız. Yaşamının büyük bölümünü İzmir’de geçiren Emre’nin yazılarındaki renkli ve eğlenceli tarafı ben Ankara’nın gerektirdiği şekilde gerçekçi ve kasvetli yazılarımla dengelemeye çalışacağım. Şaka bir yana bir süre geçtikten sonra göreceksiniz ki hayata dair her şey hakkında bir kaç kelam etmiş olacağız. Umarım keyifli olur.

Kısa zaman içinde görüşmek üzere..

Oğuz Barlas

blog ne lan!

2007-08-25T22:42:00.000+03:00

Merhaba blog dostları,

Yeni bir blogla karşınızdayız... Peki biz kim miyiz? Hiştt lan Oğuz, kimiz biz? Heh, seni tanıdılar ben kaçıyorum Oğuzcum.. :P Neyse efendim biz iki delikanlı (Oğuz ve Emre) blog yapalım dedik. Ne zamandır gaza geliyoruz geliyoruz ama bir türlü kuramadık şu mereti. Aslında bu blog muhabbetini ilk duyduğumda "Blog ne lan?" demiştim. Sakın yanlış anlaşılmasın, blog da neymiş, boş işler bunlar falan diye küçümser bir düşünce değildi bu. Cidden blog ne bilmiyordum. Böyle baktım baktım insanların bloglarına, çok hoşuma gitti bu blog denen zımbırtı. Ama bir türlü cesaretimi toplayıp "Heyt lan!! Ben de blog yaptım, bakın işte.. Süfer oldu hem" diyemedim. Ama birlikten kuvvet doğar diyen atalarımızın sözüne güvenerek sevgili Oğuzu da bu batağın içine çektim :) Şimdilik kısa bir şey yazayım dedim. İlerde buraya neler yazacağımızı biz de tam olarak bilmiyoruz, ama güzel planlarımız var kafamızda. Umarım her şey güzel olucak...

Emre Altıntaş